Een parlement dat vragen stelt over het handelen van de regering, doet niets uitzonderlijks. Het vervult een van zijn be-langrijkste taken, namelijk hetgeen waarvoor het dient. Maar al te vaak ontstaat de indruk, dat vragen om verantwoording af te leggen worden gezien als politieke tegenwerking, terwijl juist controle en transparantie noodzakelijk zijn, om het vertrouwen van burgers in het bestuur te behouden. Vooral als het gaat om reizen. Internatio-nale bezoeken kunnen nuttig zijn voor di-plomatieke contacten, samenwerking en economische ontwikkeling. Maar het publieke belang, moet daarbij steeds vooropstaan. Een buitenlandse reis betekent niet automatisch verspilling. Evenmin mag ervan worden uitgegaan, dat een reis succesvol is omdat er gesprekken zijn gevoerd of afspraken zijn gemaakt. De samenleving heeft recht op inzage van het doel van zo’n bezoek, de gemaakte kosten, de bereikte resultaten en de manier waarop afspraken worden opgevolgd. Daar ligt ook een verantwoordelijkheid voor De Nationale Assemblée (DNA). Assembleeleden moeten niet alleen vragen stellen wanneer een politieke tegenstander in het middelpunt van de belangstelling staat. Controle behoort consequent te worden uitgeoefend, ongeacht de partij, waartoe een bewindspersoon behoort. Anders dreigt parlementaire controle te veranderen in een instrument, dat uitsluitend wordt ingezet wanneer het politiek gelegen komt.
De regering heeft op haar beurt de verantwoordelijkheid informatie tijdig en volledig beschikbaar te stellen. Openheid zou niet afhankelijk moeten zijn van herhaald aandringen van parlementariërs of van maatschappelijke ophef. Wanneer publieke middelen worden besteed, moet inzicht in de besteding, de normale gang van zaken zijn. Burgers kunnen moeilijk worden aangesproken op hun belastingverplichtingen, wanneer zij niet kunnen nagaan, wat de overheid met hun geld doet. Dat geldt voor buitenlandse dienstreizen, maar evenzeer voor aanbestedingen, projecten, benoemingen en andere uitgaven.
Effectieve controle betekent bovendien meer dan slechts het stellen van vragen. Er moeten antwoorden komen, bevindingen worden opgevolgd en waar nodig maatregelen worden genomen. Een parlement dat veel vragen stelt maar genoegen neemt met ontwijkende antwoorden, vervult zijn controlerende taak slechts gedeeltelijk of onvoldoende. De democratie vraagt om meer dan verkiezingen en openbare vergaderingen, maar om een cultuur waarin met name de uitvoerende macht voortdurend wordt getoetst en zijn publieke verantwoordelijkheid serieus wordt genomen. Parlementaire controle is geen aanval op de regering. Het is een bescherming van de burger tegen bestuur zonder voldoende verantwoording.
