We hebben het er al zovele malen over gehad, dat Suriname op een ernstige wijze moet gaan werken aan een goed kloppende bevolkingspolitiek en dan een die in het bijzonder betrekking heeft op de migratie. Een migratie waar we al enkele jaren mee van doen hebben en die bij een ongewijzigde benadering, ons als land en zijn bevolking gaat opbreken. Suriname voert al enige jaren een migratiebeleid waar tal van haken en ogen aan kleven. En juist dat niet goed gestructureerde beleid, dat inherent dient te zijn aan een voormelde bevolkingspolitiek, heeft gemaakt dat buitenlanders hier bij duizenden zijn neergestreken en niet meer zijn vertrokken, omdat Suriname voor hen een plek is gebleken, waar het veel beter toeven is dan in het geboorteland. Al zeker langer dan een kwart eeuw, heeft Suriname te maken met duizenden Brazilianen, die naar ons land kwamen voor het verrichten van werkzaamheden in de goudvelden. Verreweg de meesten beschikken nog steeds niet over de vereiste verblijfsdocumenten en werkvergunningen. Door het zwak georganiseerde vreemdelingenbeleid, zijn er natuurlijk ook andere lieden naar Suriname gekomen, omdat het allang doorgespeeld werd, dat het niet zo moeilijk was om illegaal in Suriname te verblijven, wegens de slecht georganiseerde migratiedienst en natuurlijk ook niet te vergeten, de heersense corruptie binnen de publieke sector. Zo kwamen bijvoorbeeld veel Chinezen naar ons land en ook aderen uit het verre oosten.

De laatste tien jaar hebben Cubanen die het leven op het eiland niet langer draaglijk vonden, de weg naar ons land gevonden. Velen reisden door naar Brazilië en Uruguay, maar ook niet weinig bleven na het verstrijken van hun toeristenvisum, hier achter en deden en doen er alles aan, niet wederom te vertrekken. Volgens niet nader goed te verifiëren data, zouden er momenteel maar liefst 30.000 Cubanen in ons land vertoeven, waarvan de meesten illegaal. En juist dit fenomeen dat maar voortduurt door de ontbrekende bevolkingspolitiek, is voor de immigrant een ‘open goal’ geworden: het is door het hier levend zijnde nepotisme en de zware corruptie binnen alle geledingen van het overheidsapparaat, vrij gemakkelijk binnen te komen en als gevolg daarvan en wel in grote getalen, te existeren. Zo werd het ook bekend, dat de in communeverband levende gezinnen, meer bekend als mennonieten, verblijvend in Bolivia, Mexico en Brazilië naar Suriname  wilden komen en uiteindelijk ook hier zijn gearriveerd. Deze mennonieten zijn vrijwel zekere voorgehouden dat hun verblijf en het verkrijgen van tienduizenden hectare grond voor het verbouwen van gewassen, een fluitje van een cent zou betekenen, als er maar geld op tafel kon worden gelegd. Wij van Keerpunt zijn ervan overtuigd, dat deze groep Spaans sprekende agrariërs is misleid en misschien zelfs bestolen. Zeker 60 mennonieten zijn in Suriname gekomen, omdat aan hen beloften zijn gedaan over verblijf en grote landbouwarealen. Het moet voor velen duidelijk zijn, dat hooggeplaatsten uit de publieke sector, nog voor de verkiezingen van 2025, deze mensen toezeggingen hebben gedaan, althans hebben volstaan met valse beloften. We laten hierbij in het midden, of er onder de tafel zaken werden afgehandeld.

Het kan namelijk nooit zo zijn, dat vreemdelingen een land in grote getalen binnenkomen en zonder lokale ondersteuning, een zeer bosrijk gebied binnengaan en tot ontbossing overgaan, zonder daarvoor ook maar enige zekerheid te hebben. Zekerheid in de vorm van de benodigde bescheiden, zoals grondpapieren.

Wij van Keerpunt zijn felle tegenstanders van grootschalige ontbossing, waar deze mennonieten zeker een aanvang mee zouden maken. Maar wat zeker een blamage voor dit land is, is dat we mensen binnenlaten, ze verkeerde of zwaar misleidende informatie verstrekken en na ruim een jaar, over willen gaan tot deportatie, terwijl wij toch ruim een jaar hebben gedoogd, dat ze hier konden zijn. Wij wisten toch al, en nog wel voor de verkiezingen van 2025, wat de doelstellingen van deze mensen waren en waarvoor ze hier waren gekomen. Nog voor de volksraadpleging kwamen de pleitbezorgers van deze mennonieten in de media, en stelden op onverdroten wijze, afspraken te hebben met de toen aan de macht zijnde autoriteiten, over de komst en het verblijf van deze agrarische groep. Wij blijven erbij, dat ook aan deze zaak een heel onaangenaam luchtje hangt. Maar we zijn inmiddels meer dan een jaar verder en de regering is van mening, dat de groep moet vertrekken.

De zaak is nu bij het Hof van Justitie, nadat er door de advocaat van de mennonieten hoger beroep werd aangetekend tegen het besluit van de kantonrechter, dat de regering tot de uitzetting van 60 mennonieten mag overgaan. Uit juridische kringen vernemen wij, dat er toch nog wat haken en ogen aan deze zaak zitten, alvorens een eventuele deportatie kan plaatsvinden.

Ook voor de hier verblijvende migranten uit verschillende windstreken, kan het interessant zijn, te zien hoe deze zaak zich uiteindelijk afwikkelt en of de overheid daadwerkelijk zonder kleerscheuren, een dergelijke uitzetting kan doorvoeren. Deze krant heeft zoals eerder gesteld, dat dit land zoals elk andere natie, een goede bevolkingspolitiek uit de grond dient te stampen, en dan wel vooral met het zicht op 2028, wanneer de olie- en gasactiviteiten, een aanvang zullen nemen. Doen we niets en blijven de migranten maar binnenstromen, dan kunnen we blijven raaskallen over ‘local content’ en zullen we ons misschien binnen een decennium, vreemdeling in eigen land gevoelen. Er moet dringend ingegrepen worden binnen onze immigratiedienst. Versterking van het ambtenarenbestand, aangepaste gemoderniseerde automatisering, meer voertuigen voor het uitvoeren van controles, vooral van illegaal verblijvende individuen.

Kortom, de Vreemdelingendienst moet een aanpassing ondergaan, die hoort bij de wijzigende omstandigheden, die ons ook in staat stelt, misdadigers onder de migranten te lokaliseren, de toegang tot ons land te ontzeggen of uiteindelijk te deporteren. Hopelijk zal dit kabinet de zo broodnodige bevolkingspolitiek zeer rap introduceren en er ook de nodige handhaving op toepassen.