De N.V. Luchthavenbeheer heeft ambitieuze plannen met de Johan Adolf Pengel International Airport. Een nieuwe terminal, een nieuwe verkeerstoren, een nieuw parkeerterrein, een verbeterde landingsbaan, een nieuwe Meteorologische Dienst en verdere digitalisering, moeten de luchthaven naar een hoger niveau tillen. Ook de toegangswegen en omliggende gemeenschappen worden meegenomen in het zogenoemde Johan Adolf Pengel International City Development Project. Die plannen klinken veelbelovend, maar de huidige situatie maakt duidelijk, dat er eerst een aantal fundamentele zaken moeten worden aangepakt. Van buiten oogt de luchthaven op verschillende plaatsen als een broko pernasi. Rond de vertrekhal zijn al geruime tijd verzakkingen en bouwafval zichtbaar. De renovatiewerkzaamheden geven niet overal de indruk van een samenhangende aanpak en roepen vragen op over planning, uitvoering en toezicht. Ook operationeel zijn er knelpunten.

Bij vertrekkende passagiers kunnen lange wachtrijen ontstaan, wanneer niet alle scanapparatuur beschikbaar is. Bij zware regenbuien zijn er bovendien momenten geweest waarop delen van het platform onder water komen te staan, waardoor passagiers bij het bereiken van het vliegtuig, met wateroverlast worden geconfronteerd. Een passagiersslurf, waarmee reizigers rechtstreeks vanuit de terminal naar het vliegtuig kunnen lopen, laat eveneens nog altijd op zich wachten. En dan hebben we het nog niet eens over de problemen die reizigers de afgelopen periode met de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (SLM) hebben ervaren. In de afgelopen weken zijn meerdere vluchten geannuleerd en hebben passagiers uren moeten wachten, onder meer op Miami International Airport. Ook vanuit Belém komen geluiden van ontevreden reizigers over de dienstverlening van de luchtvaartmaatschappij.

Voor de reiziger is er bovendien weinig onderscheid tussen de luchthaven en de luchtvaartmaatschappij. De ervaring van vertrek tot aankomst, bepaalt uiteindelijk het beeld dat iemand van de Surinaamse luchtvaartsector krijgt. Problemen in de infrastructuur, dienstverlening en vluchtuitvoering versterken elkaar daardoor. Tegen deze achtergrond is het terecht om niet alleen te kijken naar de vraag hoeveel een nieuwe luchthaven gaat kosten, maar ook naar de manier waarop de huidige voorzieningen en diensten worden beheerd. Een groot ontwikkelingsproject vraagt immers om sterke planning, professioneel onderhoud, adequaat toezicht en duidelijke verantwoordelijkheden.

Suriname heeft een moderne internationale luchthaven nodig. Met de verwachte groei van het internationale verkeer en de economische ontwikkelingen is uitbreiding en modernisering logisch. Maar een nieuwe terminal en verkeerstoren lossen niet automatisch problemen op die voortkomen uit gebrekkig onderhoud, onvoldoende capaciteit of tekortkomingen in de dienstverlening. De aangekondigde haalbaarheidsstudie moet daarom meer opleveren dan een kostenraming en een planning. Er moet ook duidelijk worden, welke bestaande tekortkomingen worden aangepakt, welke prioriteiten worden gesteld en hoe wordt voorkomen, dat nieuwe investeringen uiteindelijk met de-zelfde beheersproblemen te maken krijgen. De ambitie om van de luchthaven een moderne internationale hub te maken is welkom. Maar tussen een broko pernasi en een moderne luchthaven ligt meer dan een nieuw gebouw. Daarvoor zijn goed beheer, consequente uitvoering, betrouwbare dienstverlening en een duidelijke langetermijnvisie nodig.