Wat zich de laatste tijd afspeelt rond de raden van commissarissen bij bedrijven waarin de overheid een aandeel heeft, begint zorgwekkende vormen aan te nemen. Wat zou moeten getuigen van zorgvuldig toezicht en stabiel bestuur, ontaardt steeds vaker in een aaneenschakeling van abrupte besluiten, terugtrekkingen en onduidelijke koerswijzigingen.
Ministeries behoren plekken te zijn waar deskundigheid, verantwoordelijkheid en beleidsvorming, centraal staan. Toch ontstaat binnen de samenleving steeds vaker de indruk, dat tegenwoordig bijna iedereen zichzelf adviseur kan noemen of zonder duidelijke structuur of opleiding die kennis en kunde verrijken, toegang kan krijgen tot ministeries. Dat roept terechte vragen op over professionaliteit binnen het staatsbestuur. Een adviseur op ministerieel niveau, vervult immers geen gewone functie. Het gaat niet om simpele administratieve taken of vrijblijvende ondersteuning.
Artikel 19 van de Surinaamse grondwet is helder. Eenieder heeft het recht om door drukpers of andere communicatiemiddelen, gedachten, gevoelens en meningen te uiten, met inachtneming van ieders verantwoordelijkheid volgens de wet. Op papier is de persvrijheid daarmee verankerd als een fundamenteel grondrecht. Maar in de praktijk blijkt de uitoefening ervan complexer en gevoeliger.
Gelukkig lijden wij bij deze krant niet aan amnesie en hebben genoeg data opgeslagen om te herleiden, wat zich in de afgelopen vijftig jaar na de staatkundige onafhankelijkheid van dit land, hier in de politiek heeft afgespeeld. Vooral wat zich heeft voorgedaan na februari 1980, december 1982 en ook in de periode van 1991 tot 1996 en daarna 1996 tot 2000. Je moet dan ook van goede huize komen, om ons ‘BS’ voor te houden en trachten, zodanig te verdraaien, dat derden het allemaal aannemelijk zouden kunnen gaan vinden, maar niet bij dit medium.
Dat er maandelijks twintig tot dertig ambtenaren vertrekken bij het Korps Politie Suriname, is een serieus alarmsignaal voor een organisatie, die nu al kampt met onderbemanning. Waarom vertrekken er zoveel mensen? En belangrijker nog, waarom blijven zoveel politiemensen zich ondergewaardeerd voelen? JusPol- minister Monorath zei onlangs, dat maandelijks tientallen leden het korps verlaten.
In een samenleving waar burgers dagelijks geconfronteerd worden met berichten over stijgende criminaliteit, geweld en onrust, rust er een zware verantwoordelijkheid op de schouders van de minister van Justitie en Politie. Niet alleen moet hij beleid voeren, maar hij moet ook vertrouwen uitstralen. Wanneer een minister belast met veiligheid ongeloofwaardig overkomt, ontstaat er méér dan kritiek alleen, er ontstaat onzekerheid binnen de samenleving.
Het Bureau voor de Staatsschuld, ooit in het leven geroepen als een orgaan dat de staatsschuld moest bijhouden en beheersen, na de excessen, de hyperinflatie en de onlusten tijdens de regering Wijdenbosch, heeft zich volkomen laten politiseren. Het dieptepunt werd onlangs bereikt, toen de administrateur-generaal zich ertoe heeft laten bewegen, nota bene via de Communicatie Dienst Suriname, een verkooppraatje te houden over de staatsschuld,
Als we de namen bedekken en alleen met functies werken, zijn de krantenkoppen van de afgelopen weken, precies dezelfde als die we zagen onder de vorige regering. Leningen die we niet als leningen moeten zien. Stakingen die opgelost worden na goede gesprekken en nieuwe beloften van de president, en steeds vaker, ook van de vicepresident.
De recente en herhaalde onderscheppingen van grote hoeveelheden drugs met een link naar Suriname, schetsen een patroon dat moeilijk nog als toeval kan worden afgedaan. Van cocaïne verstopt in zeecontainers met houtblokken uit Suriname in de Spaanse haven van Algeciras, tot hasj in een compressor in een container richting Suriname die in Vlissingen werd onderschept, en eerdere gevallen waarin drugs werden aangetroffen in bollen gewikkeld in bamboe en Surinaamse kranten, in insectenwerende middelen, geproduceerd in Suriname,
Wat ooit werd gepresenteerd als een hypermoderne keuken in de Campus Village van de Anton de Kom Universiteit van Suriname, waarvoor een investering van ruim 300.000 USD is gedaan, is inmiddels in een ernstig verwaarloosde staat aangetroffen en in feite klaar voor de schroot. Een groot deel van de apparatuur is kapot of verdwenen, terwijl verschillende onderdelen inmiddels moeilijk of tegen hoge kosten te vervangen zijn, mede omdat onderhoud en schoonmaak, niet tijdig zijn uitgevoerd.
