Het wegdek aan de Middenstandspolder in Nickerie verkeert in een vreselijke staat. Hier kan slechts stapvoets gereden worden, wil de bestuurder geen zware schade aan het onderstel van het voertuig veroorzaken.

Suriname wordt te vaak neergezet als een land dat pech heeft gehad, alsof omstandigheden ons hebben ingehaald en externe krachten ons klein hebben gehouden, maar wie eerlijk durft te kijken, ziet iets veel ongemakkelijkers en fundamentelers: Suriname is geen slachtoffer,

Chandrikapersad Santokhi heeft in de afgelopen jaren het politieke landschap meerdere keren veranderd en laat nationaal en internationaal onuitwisbare sporen achter met zijn plotselinge heengaan. Santokhi is onlosmakelijk verbonden geweest met het gezicht van een VHP, die hij van een etnisch gestuurde partij naar een nationaal draagvlak toe wilde werken.

Twee dodelijke aanrijdingen met e-bikers op één dag. Twee levens verloren in het verkeer. Twee momenten die opnieuw blootleggen wat al langer zichtbaar is: het Surinaamse verkeer is geen systeem meer, maar een risicozone waar regels vervagen en handhaving tekortschiet.

In onze relatie met onze westerburen, maakt regering na regering, zich schuldig aan poëzie. Een sentiment van hoe wij graag zouden willen dat het moet zijn. De realiteit waar politici voor wegrennen, is de volgende. Ten eerste zijn wij territoriaal gerechtigd tot de volledige Corantijnrivier, het gehele stroomgebied daarvan en de volledige hoogwaterlijn die vanuit de linkeroever door de maritieme zones loopt.

Suriname staat momenteel op een punt waar het niet terug kan naar tien jaar geleden. In toespraken en beleidsdocumenten klinken ambitie, want het land moet een energiehub worden, een speler van betekenis in de regio.