Nog geen twee weken geleden presenteerde de waarnemende korpschef cijfers, waaruit een daling van de criminaliteit zou blijken. Op papier lijkt het geruststellend, maar in de dagelijkse realiteit ervaart de samenleving iets totaal anders. Integendeel, sinds de bekendmaking van deze cijfers, worden er gemiddeld nog altijd zo’n twee ernstige strafbwaardige incidenten per dag genoteerd. Exact hetzelfde patroon als voorheen. Dat roept de vraag op: kloppen de cijfers, of wordt de werkelijkheid verdoezeld?

Statistieken zijn nuttig, maar alleen wanneer zij geloofwaardig zijn en aansluiten bij wat burgers daadwerkelijk meemaken. Wanneer de samenleving zich onveiliger voelt, terwijl officiële instanties spreken van vooruitgang, ontstaat wantrouwen. En wantrouwen is dodelijk voor elk veiligheidsbeleid. Wat in de cijfers nauwelijks terugkomt, is het toenemende geweld tegen politieambtenaren. Eén agent heeft inmiddels het leven gelaten, anderen zijn gewond geraakt tijdens hun werk. Ja, politieman zijn brengt risico’s met zich mee. Dat weet elke agent. Maar het mag nooit zo zijn, dat zij structureel onvoldoende beschermd en uitgerust worden.

Hoe vaak hebben agenten niet aangegeven, dat zij slecht zijn toegerust. De realiteit is confronterend, criminelen blijken beter bewapend, dan de mensen die ze moeten bestrijden. Een doorsnee politieambtenaar krijgt gemiddeld vijf patronen in zijn pistool. De crimineel verschijnt met een volgeladen patroonhouder van vaak meer dan veertien patronen. Hoe wordt van een agent verwacht, weerstand te bieden tegen zo’n overmacht aan vuurkracht. Dit is geen strategie, dit is roekeloosheid.

Los van het ontbreken van een zichtbaar en doordacht plan van aanpak tegen criminaliteit, laat deze situatie zien dat de machtsbalans volledig is scheefgetrokken. Rovers zijn beter equipped dan de politie. Dat is niet alleen beschamend, maar zeer gevaarlijk.

Politieambtenaren, korpsleden die dagelijks hun leven riskeren, verdienen dit niet. Zij verdienen bescherming, respect en middelen, die in de juiste overweldigende verhouding staan tot de dreiging waarmee zij geconfronteerd worden.

En dan is er nog het maatschappelijke aspect, waar is het respect voor de politie gebleven? Dat agenten tijdens hun werk gewond kunnen raken, is helaas niet nieuw. Maar het openlijke en brute geweld, het terugvechten van zware criminelen tegen agenten, het totale gebrek aan ontzag voor gezag.

Dit niveau van disrespect hebben we zelden eerder gezien. Dit is een alarmerende ontwikkeling. Veiligheid vraagt meer dan mooie cijfers en persmomenten. Het vraagt eerlijkheid, daadkracht en investeringen in mensen, die aan de frontlinie staan. We kunnen beter. We moeten beter. Voor de veiligheid van de samenleving, maar vooral voor de mannen en vrouwen, die elke dag het politieuniform aantrekken.