De afgelopen weken was het weer raak. Ondanks twee roofovervallen nabij het stuwmeer, waarvan één met schotverwondingen, een overval op een winkel aan het Molenpad en eentje aan de Paul Faveryweg, een overval op een woning aan de Commissaris Roblesweg, een overval op een carwash te Ephraimzegen en de ontsnapping van drie arrestanten uit het cellenhuis te Meerzorg, willen de autoriteiten met cijfertjes duidelijk maken, dat alle criminaliteit die geturfd wordt, minder wordt.

Men borduurt voort op de ABOP-gedachte dat na zes jaar van justitiebeleid van deze partij, waar veroordeelde criminelen meer dan welkom zijn, het maar een ‘gevoel’ is van het volk, dat Suriname onveilig is. Men probeert ons sprookjes te vertellen over de veiligheidssituatie en er cijfertjes bij te halen, die niet vertalen wat Suriname dagelijks meemaakt.

Nu het staatsbezoek achter de rug is, zijn de stoepen van de monumentale panden van de binnenstad wederom bezaaid met daklozen die er hun onderkomen zoeken. Bij leegstaande panden neemt een aantal van hen niet eens de moeite hun kartonnen slaapplek op te ruimen, als ze al wakker te schudden zijn. De nieuwe trottoirs, aangelegd door het PURP-project, stromen vol met nieuwe daklozen.

Met de brandveiligheid heeft de ABOP ook niet gescoord in de afgelopen weken. Branden aan de Baitaliweg, de Melk- en Kalkweg en bij een supermarkt te Kasabaholo maken duidelijk dat ook qua brandveiligheid, er meer aan de hand is dan een ‘gevoel’.

Van een politiekorps dat maanden later nog steeds onder waarnemende leiding staat, kan niet veel verwacht worden. Zeker niet wanneer leden er praktijken als geldschieter, incassant, verblijf-‘bemiddeling’ en private-securityjobs op nahouden. Dat Santokhi als president zijn eigen ervaring en expertise weggehouden heeft bij het ABOP-ministerie, is een verlies voor de samenleving. Het is te hopen dat de NPS, die toegang heeft tot twee van de scherpste politiebreinen van een generatie, die fouten vermijdt, en Hellings en Atompai intensief inzet voor het veiligheidsbeleid en het toezicht daarop. De grootste valkuilen op het gebied van veiligheid zijn het wantrouwen, het actief buitensluiten en het politieke feodalisme.