Het bezoek van de Kroon ligt achter ons. Ondanks de poëzie van Bronto, de gerichte eis van Pawiroredjo en het protest van Jones, is het uur van symboolpolitiek gekomen en gegaan, met net zoveel vooruitgang voor Suriname als een ACS-conferentie van Ramdin of Chans bezoek aan China. De Kroon heeft het volk bewust met lege handen achtergelaten en president Simons met legitimiteit, verder het wereldtoneel op geholpen. Legitimiteit die een bekroning had moeten zijn van de speciale relatie van het presidentieel politiek huis van Santokhi en Ramdin met het Huis Oranje-Nassau. Maar één zetel aan Bouta-nostalgie gooide roet in het eten.
De parade aan nationalisten, herstelbetalingactivisten, revolutionairen die schaamteloos op de praalwagen sprongen, was lachwekkend. Weg waren de rode baretten, de groene baretten, de camouflage verkleedpartijtjes en de “dede gi Bouta”-leuzen van een mascotte met gouden tanden.
Over praalwagens gesproken, liep de tour langs de limonadefabriek en langs plantages. Men heeft het gezelschap niet naar de ziekenhuizen gebracht om te laten zien, waar de brain drain naar het voormalige moederland toe leidt. Men heeft het gezelschap niet naar Ziekenhuis Sipaliwini, de Hogeschool van Brokopondo of het aquaduct bij Apoera gebracht, want dit voormalige deel van het Koninkrijk is niet in 1975 in een achterstand beland, maar al decennia daarvoor, geen deelgenoot geweest van de wederopbouwmiddelen uit het Marshallplan van de synergie van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal en haar opvolgers of van de verzorgingsstaat die Drees en Den Uyl bouwden.
Na alle manieren waarop CONS de verdragsmiddelen heeft weten te vertragen aan bureaucratie, en aan Nederlandse profiteurs heeft weten te verkwanselen, bespot men ons nu met een SONS: (Samenwerking Onderwijsinstellingen Nederland – Suriname), met MoUs en met de vage verwijzingen naar een fonds van 66 miljoen euro voor sociale projecten ten gunste van nazaten van slaven en inheemse gemeenschappen. Geen van de ruim dertig journalisten die achter de horde aanhuppelden, heeft op enig ogenblik op de man af gevraagd welk bedrag zonder mitsen en maren, condities en restricties, onmiddellijk overgemaakt kan worden op de werkrekening van Financiën.
In plaats daarvan waren stijl-analyses van iemand die grondwettelijk niet meer dan een blonde mannequin moet voorstellen, prangender dan vragen over het moederschap en LBGTQ-standpunten. Een open deur, nu praatjes over het volgende bezoek zich concentreren rondom die dochters.
