De regering Simons beweegt in de richting van voedseldistributie op scholen. Het onderwerp is een mijnenveld voor meerdere regeringen. Niet in de laatste plaats vanwege de nyan patu en zweefteki die zich iedere keer bij de combinatie van mofinawans en grote overheidsuitgaven, weer herhalen.
In het recente geheugen is nog niet opgehelderd, hoe de ‘gratis’ pakketten uit India de staat SRD 1 miljard gekost hebben, hoe tientallen extra containers nooit op de plaats van bestemming gekomen zijn, en hoe een deel van de schenking, keihard als handelswaar in bepaalde winkels beland is.
Een andere voorloper van de Mofina Skoro Pikin experimenten, was het infame project ‘Naschoolse Opvang’, waar meer dan tien jaar geleden toenmalig president Bouterse van de NDP zelf, behoorlijk veel kritiek op had: ‘Het gaat alleen maar om mensen die een nyang willen maken.’ Een evaluatiecommissie onder leiding van Roy de Miranda en later het Openbaar Ministerie, kwam tot een vernietigende conclusie: maandenlang onbetaalde leerkrachten en keukenhouders, onnodig duur vervoer naar de uithoeken van het land, het ontbreken van een projectplan, het gebruiken van staatsfinanciën zonder enige autorisatie, overbesteding en overfacturering en gebrek aan controle bij de uitvoering van het project.
Zestig notabelen, waaronder het gezicht van de hedendaagse NDP, werden gedagvaard, maar de zaak lijkt van vreetpot naar doofpot te zijn verdwenen.
Voor de Indiase voedselpakketten zou minstens een soortgelijke evaluatie plaats moeten hebben. De conclusies zouden niet bijster anders lijken. Tegelijkertijd zijn de bevindingen uit de autopsie van het project Naschoolse Opvang een waarschuwing om voorspelbare valkuilen te vermijden. Een gedegen projectplan, met een eindverantwoordelijke die alleen in de planfase met stakeholders een realistisch plan uitwerkt, is vereist.
De vaste DNA-commissies van Financiën, de Economische Controle Dienst en CLAD, dienen gezamenlijk maandelijkse rapportages te doen, om overbesteding en overfacturering te voorkomen. En de politieke verantwoordelijkheid van het project moet bij één verantwoordelijke functionaris liggen, die de nodige bevoegdheid, maar ook de nodige aansprakelijkheid draagt en wordt gewaardeerd of afgerekend op basis van wat bereikt wordt.
Als het initiatief, met de honderden miljoenen USD aan vers geleend geld, de anonieme bureaucratie in verdwijnt, kunnen we schoolvoeding bij de naam noemen die Bouterse het al langer dan tien jaar geleden al gaf: een nyang.
