De operatiekamers van onze ziekenhuizen kampen al geruime tijd met een nijpend tekort aan personeel. Waar iedere operatiekamer normaal gesproken een team van drie gediplomeerde operatieassistenten nodig heeft om veilig en efficiënt te functioneren, is dat aantal door het voortdurende wegtrekken van personeel, teruggebracht tot één per kamer. Naar Keerpunt verneemt, zijn op dit moment slechts vier van de zes operatiekamers operationeel in het AZP. Deze situatie heeft directe gevolgen voor de kwaliteit van de zorg en voor de patiënten die wachten op hun behandeling.
Om het tekort op te vangen, worden studenten ingezet.
Hoewel zij waardevolle ondersteuning bieden, verschuift de verantwoordelijkheid volledig naar de overgebleven gediplomeerde specialisten. Het werk wordt hierdoor zwaarder, de druk neemt toe en het risico op fouten stijgt. Het is dan ook begrijpelijk dat personeel onder deze omstandigheden regelmatig weigert te werken. De huidige situatie is zorgwekkend en kan bijna als misdadig worden beschouwd: medewerkers worden gedwongen onder omstandigheden te functioneren die de veiligheid van patiënten in gevaar kunnen brengen.
Dagelijks stuiten zorgteams op talloze obstakels die hun werk bemoeilijken. Er is vaak geen linnengoed beschikbaar, materialen ontbreken en de operatietijd is beperkt. Voor de patiënten betekent dit lange wachttijden: de wachtlijst voor ingrepen bedraagt inmiddels minstens twee maanden. Voor een deel van de patiënten kan dit ernstige gevolgen hebben, omdat wachten bij medische aandoeningen, geen optie is.
Het personeel probeert het beste te doen met wat er beschikbaar is. Specialisten en verpleegkundigen doen er alles aan om de continuïteit van de zorg te waarborgen, maar kunnen niet boven hun eigen mogelijkheden uitstijgen. Ze roeien met de riemen die ze hebben. Dit is geen kwestie van gebrek aan inzet of motivatie, maar van structurele tekorten die al jaren niet adequaat worden aangepakt.
Het is hoog tijd dat er concrete en structurele oplossingen komen. Er moet voldoende gediplomeerd personeel worden aangenomen en opgeleid, zodat de basisbezetting in operatiekamers gegarandeerd is. Daarnaast is een betere planning en organisatie nodig, zodat middelen en operatietijd efficiënt worden ingezet. Materiaaltekorten en logistieke problemen moeten worden opgelost, zodat specialisten hun werk kunnen doen zonder voortdurend obstakels te moeten overwinnen.
Achter elke naam op de wachtlijst, staat een patiënt die niet kan wachten. Hun gezondheid, hun veiligheid en hun vertrouwen in de zorg staan op het spel. Het tekort aan personeel en middelen is niet slechts een administratief probleem, maar een maatschappelijk probleem dat directe gevolgen heeft voor de gezondheid van de bevolking.
Zorgverleners hebben de kennis, de ervaring en de motivatie om kwalitatieve zorg te leveren, maar zij kunnen dit alleen doen met de juiste ondersteuning. Het is de verantwoordelijkheid van bestuurders en beleidsmakers om te zorgen voor de randvoorwaarden die dit mogelijk maken. Tot die tijd blijven specialisten roeien met de riemen die ze hebben, de patiënten betalen het gelag.
