De viering van Srefidensi zou een dag van trots, waardigheid en nationale eenheid moeten zijn. Een moment waarop Suriname laat zien, dat het groots kan organiseren en zijn eigen tradities respecteert. Maar wat zich dit jaar voltrok, was eerder een pijnlijke illustratie van chaos, slechte planning en een schrijnend gebrek aan respect voor zowel deelnemers als publiek.
De organisatie verdient niets anders dan een dikke onvoldoende. Het begon al bij de Gymnaestrada op zondag 16 november, waar de toon meteen verkeerd werd gezet. Het volkslied werd op gênante wijze verhaspeld en de ceremoniespreker leek nauwelijks voorbereid. Als zelfs de basisrituelen stroef verlopen, zegt dat genoeg over de ernst waarmee dit nationale moment is benaderd. De kinderen die de vlagformatie moesten uitvoeren, een eer die gepaard zou moeten gaan met zorg, stonden anderhalf uur lang in de brandende zon aan de Waterkant te wachten. Geen schaduw, nauwelijks begeleiding of een flesje water. Dit zijn scholieren, geen figuranten die je eindeloos kunt laten staan. Het is onverantwoord en onprofessioneel. De situatie werd nog beschamender bij de parade en het defilé. Het programma dat om 1000 uur ‘s morgens zou beginnen, begon twee en half uur later, zonder dat er voor alle troepen water beschikbaar was. Soldaten, kinderen, genodigden en seniorenburgers: iedereen werd simpelweg geacht te wachten en te functioneren zonder basisvoorzieningen. Dat is geen logistieke misser meer, dat is gebrek aan respect.
Ook voor het publiek was het zwaar en zag men ouders met kinderen rond 11.00 uur vertrekken. Naar onze mening, waren er te weinig vuilnisbakken, werd er nauwelijks drank verkocht en was er slechts een minimaal aantal toiletten beschikbaar. Dit zorgde voor een sfeer die eerder op een noodsituatie leek dan op een nationale viering. Hoe moeilijk is het om voor een evenement van deze schaal, voldoende sanitaire en logistieke voorzieningen te regelen?
Srefidensi is een feest van onafhankelijkheid, maar het vraagt ook om verantwoordelijkheid. Wat we dit jaar zagen, was geen incident, maar een structureel probleem: gebrek aan organisatie, gebrek aan planning en gebrek aan prioriteiten. Als we willen dat onze nationale dag het respect krijgt dat hij verdient, moet de organisatie volledig op de schop. Kom ons niet vertellen dat er altijd kinderziektes zullen zijn, want als professionals deze dag hadden georganiseerd, was er veel minder misgegaan.
Het draaiboek was vanaf het begin een puinhoop. De president kwam een uur te laat, terwijl het volk en de gewapende machten urenlang in de brandende zon stonden. Dit is mensonwaardig. En tot op heden heeft de organisatie niet eens excuses aangeboden.
Waar zijn ze nu? Toen ze geld nodig hadden, zag je ze overal opduiken. Maar zodra ze moeten toegeven dat ze fouten hebben gemaakt, is het muisstil.
