De vervolging van de interim-leiding bij de SLM, die een opdracht tot herstructurering meekreeg, is een ondermijnend en diep verkeerd signaal aan iedereen die zijn handen durft te branden aan de moeilijke opdracht van het brengen van een ommekeer bij staatsbedrijven. Het is ook absurd dat de domino’s in strafrechtelijke zin stoppen waar zij stoppen, nu het de president van de Republiek Suriname is geweest die als vertegenwoordiger van de staat Suriname – de aandeelhouder van de SLM – meermaals de politieke verantwoordelijkheid heeft willen opeisen voor het redden van het bedrijf, de inzet van een nieuw toestel en allerlei andere kwesties, die als zuivere bedrijfsaangelegenheden gezien worden onder een normale politicus.

‘Verdachte’ De Haan heeft dan ook geen ongelijk wanneer hij stelt, dat een zondebok gezocht wordt voor falend beleid. Er was een formidabele schuldpositie toen de thans verdachten door de regering-Santokhi gerekruteerd werden voor een reddingspoging van het bedrijf. Een schuldpositie die niet in één jaar of onder één regering ontstaan is. Er is ook geen twijfel mogelijk dat naar de letter van de wet, één of meer regels niet volstrekt nageleefd zullen zijn geworden. Het bedrijf kampte, naast een hoge schuldenlast, met een zwakke administratie, een groot verloop van zowel bestuurders als toezichthouders, en nog meer risico’s die het bestuur en toezicht volgens boekje in de weg zaten. Betrokkenen weten dat lange dagen overgingen in nachten, dat er tegen de schenen van politici en van stonfutu’s van het bedrijf getrapt is, en dat De Haan juist binnengehaald is met de opdracht, te bezuinigen en oplossingen te zoeken. Het is geen geheim dat aan heilige huisjes, zoals IPB-vliegen getornd werd en dat dure consultants bedankt werden. Het venijnige aan de vervolging is, dat het Openbaar Ministerie wel de pers informeert over de delicten, het feit en de personen betrokken bij de vervolging, maar niet in eenvoudige bewoordingen precies verduidelijkt welk verwijt gemaakt wordt aan het drietal. En zo dreigt een herhaling van wat er in de dossiers als Van Trikt, Hoefdraad en Kromosoeto is gebeurd. Er bestaat een algemene perceptie dat ‘iets niet goed zit’, maar het publiek heeft geen helder beeld of het verwijt inhoudt dat mensen hun werk niet naar behoren hebben gedaan, of dat zij daadwerkelijk rijk zijn geworden door te stelen, voor zichzelf. De president heeft in september over de kwestie betreffende mevrouw Jessurun, haar handen in onschuld gewassen en een Pontius Pilatus gebaar gemaakt richting het Openbaar Ministerie. Wat het OM, Justitie, Buitenlandse Zaken en de OAS-top nu duidelijk moeten maken, is wat de stap tot vervolging betekent voor mevrouw Jessurun en voor het beoordelingsvermogen van secretaris-generaal Albert Ramdin. De vervolging geeft aan professionele managers, die in de veelheid aan noodlijdende parastatale organisaties een rol van betekenis, van hervorming en van reorganisatie zouden willen spelen, een scherp negatief signaal. Het kan iemand die voor veranderingsmanagement is aangetrokken zomaar overkomen dat er een strafzaak volgt, gebaseerd op onderbuikgevoelens.