De heropening van de N.V. Medhulp Huisartsenspoedpost aan de Fred Derbystraat, lijkt op het eerste gezicht een overwinning voor de gezondheidszorg: 24 uur per dag toegankelijk, gratis voor SZF-verzekerden en bedoeld om de Spoedeisende Hulp te ontlasten. President Jennifer Simons benadrukte, dat het doel is dat patiënten ’s avonds of ’s middags niet onnodig naar de SEH hoeven te gaan.

Toch is de werkelijkheid complexer. Onder de oppervlakte creëert dit beleid een groot structureel probleem dat de totale geldstroom in de zorg verstoort. Het Staatsziekenfonds (SZF) voert taken uit die buiten zijn kernrol liggen. Het SZF is een verzekeraar, geen zorgaanbieder, en door zelf een huisartsenpost te runnen, ontstaat een belangenconflict. Dit kan leiden tot het afromen van zorgaanbieders, verstoring van concurrentie en scheefgroei in de marktwerking.

Daarnaast zorgt het beleid voor een ongelijke verdeling van kosten. SZF-verzekerden krijgen gratis toegang, terwijl particuliere verzekerden moeten betalen. Op deze manier ontstaat een kruissubsidie: particuliere verzekerden financieren indirect SZF-patiënten. Dit zorgt bovendien voor verkeerde prikkels, omdat iedereen probeert via SZF ‘gratis’ zorg te krijgen, terwijl particuliere verzekeraars in een hoek worden gedrukt en hun premies moeten verhogen. De geldcirculatie binnen de zorg wordt zo nog instabieler.

Bovendien wordt zorg weggehaald bij bestaande aanbieders. Door een huisartsenpost onder SZF-regie te openen, wordt zorg gecentraliseerd waar dat niet hoort. Organisaties zoals VMS, RGD en zelfstandige artsen, worden financieel benadeeld, waardoor de spanning tussen overheid en zorgsector alleen maar groeit. Wat we nu zien, is symptoombestrijding in plaats van structureel beleid. Het openen van een post is een tijdelijke pleister op een veel groter probleem. Er is geen fundamentele herstructurering, geen duurzaam financieringsmodel en geen duidelijke visie op een stabiel zorgsysteem.

De heropening van de huisartsenpost is op korte termijn aantrekkelijk, maar destabiliseert het financiële systeem van de zorg en verergert structurele problemen. Als Suriname echt een toegankelijk, betaalbaar en kwalitatief zorgsysteem wil, is er meer nodig dan een nieuwe spoedpost: een diepgaande hervorming van beleid, financiering en organisatie.