Hoe verleidelijk de vergelijking met Noorwegen ook is, er zijn grote verschillen die het onmogelijk maken om hun succesverhaal één-op-één te kopiëren. Noorwegen kon zijn welvaartsmodel bouwen vanuit een unieke geografische en geopolitieke positie. Het land ligt strategisch in Noord-Europa, op bevoorradingsroutes die voor het Westen van belang waren in de context van de Koude Oorlog. Als lid van de NAVO genoot Noorwegen veiligheid, stabiliteit en politieke continuïteit, terwijl zijn relaties met buurlanden al decennialang vreedzaam en coöperatief waren. Suriname bevindt zich in een heel andere realiteit.

Steeds vaker raken jongeren betrokken bij criminaliteit. Het gaat niet alleen om geweld of berovingen, maar ook om digitale fraude en andere strafbare feiten. Onlangs werden twee zeventienjarigen aangehouden, nadat ze via sociale media een telefoon verkochten en de koper vervolgens van datzelfde toestel beroofden. Wat gaat er hier grandioos mis?

De recente onthulling dat het ministerie van Justitie en Politie een openstaande schuld van ruim SRD 310 miljoen heeft bij leveranciers, waarmee ook de levering van nieuwe brandweeruitrusting wordt vertraagd, legt opnieuw de kwetsbare staat van onze openbare veiligheidsdiensten bloot. De brandweer, die dagelijks risico’s trotseert om levens en eigendommen te redden, werkt volgens minister Harish Monorath onder omstandigheden, die hij zelf “verouderd” noemt.

De recente uitspraken van VHP-assembleelid Mahinder Jogi over het leiderschap van Chan Santokhi, klinken misschien als een nuchtere analyse van de verkiezingsnederlaag, maar tussen de regels door gelezen betreft het ook een politieke afrekening. Jogi probeert het niet te verbergen, de bundeling van partijen tegen de VHP, was volgens hem niet alleen een afwijzing van de partij,

Het lijkt haast een gewoonte te zijn geworden in dit land, dienstverleners moeten eerst protesteren voordat zij krijgen waar ze recht op hebben. Deze keer zijn het de bus- en boothouders die diensten leveren aan het Nationaal Vervoersbedrijf (NVB). Ze hebben recent nog een prikactie gevoerd omdat hun betalingen al maanden uitblijven. Maar zij zijn niet de enigen. Inmiddels is door de president beloofd dat er spoedig een oplossing komt voor hen.

De minister van JusPol heeft onlangs verklaard, dat de hulp van de samenleving en de media nodig is voor het terugdringen van gewelddadig gedrag in de samenleving. De oproep van de JusPol-minister aan de samenleving en mediabedrijven om “mee te helpen aan het garanderen van veiligheid” klinkt op het eerste gehoor redelijk. Hij stelt dat televisie, muziek en social media een directe invloed kunnen hebben op het gedrag van jongeren en volwassenen.

Heel Suriname heeft de beelden gezien van de man die afgelopen vrijdag werd neergeschoten bij een drive-by shooting aan de Emielaan. Op verschillende filmpjes is te zien hoe hij zwaargewond op de grond ligt, achter zijn voertuig. Een vrouw stond erbij en filmde. In plaats van te helpen, hield ze haar telefoon omhoog. Binnen enkele minuten circuleerden de beelden massaal op sociale media en via WhatsApp, alsof het ging om een scène uit een film, niet om een mens in nood.

Bedrijf na bedrijf komt in opspraak. Het “QST” lijkt behoorlijke bijval te krijgen vanuit de politie, het Openbaar Ministerie en de pers, in het opblazen van schandaal na schandaal. Niet in de laatste plaats om politieke rekeningen te vereffenen en de anti-corruptie strijdbijl heldhaftig rond te zwaaien.

Het ontslag van Mark Goede bij SOL Suriname N.V. benadrukt wederom iets wat in Suriname zelden openlijk wordt besproken: de integriteitscrisis binnen de private sector. Terwijl de publieke opinie vaak de pijlen richt op politiek en overheid, blijkt de schaduw van corruptie net zo goed te hangen boven de bedrijven die zichzelf graag profileren als dragers van internationale standaarden en ethische bedrijfsvoering.

Een NDP-president ontvangt met Oranje voorwerk binnenkort het Nederlandse Koningshuis. Rasechte NDP’ers hinken op twee gedachten. De legitimiteit van hun coalitie is een hai-kis-ie-moi naar de VHP, naar Ramdin en naar het argument van Santokhiaans exceptionalisme. Maar het riekt ook naar kolonialiteit, en de PALU en dergelijke PNR-erfgenamen streven de volkspartij van links voorbij.

VHP dissident Moertabat keert de partij vanuit zijn functie als hoofdbestuurslid resoluut de rug toe. Hij bevestigt dat slechts een kleine groep de touwtjes in handen heeft. De VHP bevindt zich op een dieptepunt, met name omdat de partij weet dat Moertabat niet geheel ongelijk heeft.