In Suriname is er een waarheid die velen kennen, maar weinigen hardop durven te zeggen: de Cubanen behoren tot de meest hardwerkende burgers van dit land. Ze zijn actief in de bouw, handel, de dienstverlening, in kleine ondernemingen, en met hun dagelijkse inzet dragen ze bij aan de economische ontwikkeling van Suriname.

Maar in plaats van erkenning en steun, krijgen zij steeds grotere obstakels te overwinnen.  Tegenwoordig is het voor een Cubaan niet meer genoeg de wil te hebben om te werken en vooruit te komen; er wordt nu door de Surinaamse overheid een inreisvisum geëist dat in talloze gevallen zonder uitleg wordt geweigerd, waardoor families hun geld en hun hoop verliezen.

In Suriname verbetert hun situatie niet. Van Cubanen worden documenten gevraagd, maar tegelijk gaan er deuren voor hen dicht. Een duidelijk voorbeeld: zonder verblijfsvergunning kunnen ze geen geld ontvangen via Western Union.

En de grote ironie is, dat dit geld vaak juist bedoeld is om de kosten van de verblijfsaanvraag te betalen, die bovendien buitensporig hoog zijn. Daarom is de vraag rechtstreeks en noodzakelijk: waarom helpt de regering degenen niet die met daden laten zien, dat ze willen bijdragen?

Waarom wordt de prijs van een verblijfsvergunning niet verlaagd, tot een eerlijk en toegankelijk bedrag voor een migrant die graag wil werken, waartoe ook Cubanen behoren ? De Cubaan in Suriname vraagt geen geschenken of privileges, maar rechtvaardigheid, om duidelijke regels, transparante procedures en redelijke kosten om legaal te kunnen leven en bijdragen.

Suriname moet begrijpen dat het steunen van de hardwerkende Cubaan geen gunst is, maar een investering.

Elke Cubaan die zijn status regulariseert, is een extra werknemer die belasting betaalt, die consumeert in de lokale economie, die het land helpt opbouwen met zijn inspanning. Vandaag verdient de Cubaanse gemeenschap een duidelijk antwoord van de gezaghebbers: als wij bijdragen aan Suriname, waarom steekt Suriname ons dan niet de welwillende hand toe? Diplomatie vraagt om respect, maar de realiteit vraagt om actie. En zwijgen is geen optie meer!