TIENDUIZENDEN LATIJNS-AMERIKAANSE MIGRANTEN REEDS IN SURINAME

Grofweg 30.000 Latijns-Amerikaanse migranten reisden de afgelopen vijf jaar Suriname binnen en maar grofweg 20.000 verlieten het land weer voor vestiging in andere landen. Van de grofweg 10.000 achterblijvers, zijn minder dan 1000 genaturaliseerd tot Surinamer. Vergelijk dat met het aantal Surinamers dat geboren wordt en ieder jaar komt er voor iedere vier Srananmans, één migrant bij. Als bevolkingsgroep met stemrecht zou men vier zetels bijdragen aan de verkiezingen in 2030.

Het is niet de eerste keer dat er aandacht gevraagd wordt voor de Latijns-Amerikaanse nederzettingen. De uit de voegen gegroeide goudkampen, waar uiteindelijk gezinnen gesticht zijn, waar een SRD of de Nederlandse taal geen betekenis hebben en waar recht en orde weinig met de Surinaamse staat te maken hebben.

Het gebrek aan een eenduidig beleid, aan rechtszekerheid, aan inburgeren, opgenomen worden en aan eenwording met het Surinaamse volk, komt niemand ten goede. De vreemdeling blijft vreemdeling. En de verdeeldheid en ongelijkheid van ons volk, neemt toe. Van personen die zonder rechtszekerheid en rechtsbescherming moeten leven, kan geen volwaardige bijdrage verwacht worden qua belastingen, qua menselijk kapitaal en qua optimale inzet van talent.

Corruptie is een uitdaging, maar niet de uitdaging. Er werd voldoende geld verdiend met malversaties, dat de enige poging tot een serieus onderzoek, reden was voor brandstichting en voor politieke opschuif, toen een minister jaren geleden, de juiste vragen begon te stellen.

Opportunisme in beleid is een andere uitdaging, maar niet de uitdaging. Zo is er een enorme willekeur en geheimzinnigheid, rond het verkrijgen van de juiste documentatie voor verblijf en toegang, en wijzigen deze regels regelmatig en zonder transparantie.

De twee werkelijke uitdagingen zijn een gebrek aan keuzes in de mogelijke richtingen waar ontwikkeling heen zou moeten en een gebrek aan een verantwoordelijkheidszin onder enig bewindspersoon.

De drie mogelijke richtingen zijn: het sluiten van onze grenzen, het filteren van inzetbare krachten of doorgaan op exact dezelfde voet en als gevolg van het laatste, het oogsten van nog meer chaos. De eerste mogelijkheid valt al gauw af, omdat wij niet eens in staat zijn onze grenzen te sluiten voor de illegaliteit van drugshandel en andere para-fernalia. Wij missen er de moed, de middelen en de kennis toe. De chaos waarin we leven, heeft een beperkte houdbaarheidsdatum. Het is duidelijk dat inzetbaarheid, het criterium zou moeten zijn voor toegang. Inzetbaarheid gaat voorbij vooropleiding en includeert ook relevante werkervaring en de bereidheid tot vakonderwijs en pionierswerk.

Vreemdelingenbeleid als geheel, heeft te maken met Planning, maar het Ministerie van Financiën en Planning, mist zowel de affiniteit als de bevoegdheid tot het aansturen van de sectoren en de instituten die de data moeten aanleveren. Inzetbaarheid heeft te maken met Onderwijs en met Arbeid, maar de ministeries die daar verantwoordelijk voor zijn, hebben voor de instroom van nieuwkomers, niet eens een toegewijde afdeling. Het voorbereiden, aanpassen en handhaven van regelgeving is de taak van Justitie en Politie, maar hun focus is niet op een toekomstvisie. Een startpunt zou zijn om binnen de Raad van Ministers een Onderraad bevolkingsontwikkeling en vreemdelingenbeleid in te stellen, met als eerste opdracht een meerjaren plan te ontwikkelen in samenspraak met een bijzondere commissie van De Nationale Assemblee op hetzelfde beleidsgebied. Het bedrijfsleven en de vakbonden, zouden via consultaties met commissies uit hun vertegenwoordigende organisaties, inzichten moeten aanleveren, zodat er eenduidig ergens naartoe gewerkt kan worden.

More
articles