De VES waarschuwt voor ‘Dutch disease’. Het is de moeite waard om stil te staan bij wat hiermee bedoeld wordt en waarom we de waarschuwing serieus moeten nemen. Dutch disease is de term die gebruikt wordt om te beschrijven, hoe een economie zich erg eenzijdig ontwikkelt als gevolg van de snelle ontwikkelingen in één sector.

De nieuwe klas van districtcscommissarissen (dc’s) is benoemd. De basis van de Wet Regionale Organen is echter breder dan de commissaris, zoals wij die tot op heden kennen. Huidige dc’s functioneren vaak in zekere zin als burgervader, vertegenwoordiger van de nationale uitvoerende macht en afgevaardigde namens de regering. Dat is niet de rol die de wet voor ogen heeft, althans, niet in volledigheid.

Grofweg 30.000 Latijns-Amerikaanse migranten reisden de afgelopen vijf jaar Suriname binnen en maar grofweg 20.000 verlieten het land weer voor vestiging in andere landen. Van de grofweg 10.000 achterblijvers, zijn minder dan 1000 genaturaliseerd tot Surinamer. Vergelijk dat met het aantal Surinamers dat geboren wordt en ieder jaar komt er voor iedere vier Srananmans, één migrant bij. Als bevolkingsgroep met stemrecht zou men vier zetels bijdragen aan de verkiezingen in 2030.

Minister Adelien Wijnerman van Financiën en Planning is tijdens het persmoment vóór de aanvang van de vergadering van de Raad van Ministers begin september, helder geweest over Santokhi’s Royalty’s Voor Iedereen (RVI) verkiezingsstunt: er wordt voorlopig nog geregistreerd, maar geen cent uitbetaald. Het is een doorn in het oog dat er in Paramaribo, nog steeds billboards hangen om de propaganda voort te zetten, terwijl inmiddels gebleken is, dat er geen enkele rechtszekerheid is voor de farce. Immers, als een nieuwe regering niet uitbetaalt, is het papieren zoethoudertje nooit van behoorlijke betekenis geweest.

De rechtspraak in Suriname bestaat uit twee instanties die zich bezighouden met de feiten: het kantongerecht en het Hof van Justitie. Het Hof oordeelt over uitspraken van het kantongerecht, waartegen burgers, de staat of het Openbaar Ministerie, in hoger beroep kunnen gaan. Het Hof buigt zich ook als enige over ambtenarenzaken, zonder dat lokaal beroep daartegen open staat.

Voor bijna drie decennia was het politieke universum in Suriname vrij overzichtelijk. Het Front, Nieuw Front, V7 en al haar latere mutaties, waren de buitenlandgezinde, etnisch gecodeerde, ietwat saaie verkondigers van degelijkheid. En de revo-beweging, millenniumcombinatie en de NDP-plus varianten, waren de pseudo-revolutionaire, populistische helpende handjes van de ‘god-given’ oud-dictator.

President Jennifer Simons kondigde deze week aan, dat zij een deel van haar salaris persoonlijk zal investeren in een fonds voor maatschappelijke projecten. Op papier is het een klein gebaar, financieel gezien nauwelijks een druppel op de gloeiende plaat van Surinames structurele uitdagingen.

Opnieuw klinkt vanuit het hoogste politieke ambt, de oproep, dat “het stelen moet stoppen”. Ditmaal is het de president Jennifer Simons, die vier ministeries met name aanwijst, als zorgenkinderen. Het klinkt daadkrachtig, maar laten we eerlijk zijn: hoe vaak hebben wij dit al niet gehoord van opeenvolgende regeringen?

De aankondiging van de Amerikaanse overheid om zware beperkingen op ons zeetransport te leggen, is geen geïsoleerd incident. Het is een alarmsignaal. Een déjà vu, want precies hetzelfde zagen we eerder, toen de EU onze luchtvaart reeds op de zwarte lijst zette. Wat is de gemene deler? Structureel falend beleid. In de luchtvaart betekende de EU-blacklisting dat wij als land niet meer voldeden aan de minimale internationale veiligheids- en kwaliteitsstandaarden.

De recente speculaties over het mogelijke verlies van Paramaribo’s UNESCO werelderfgoedstatus, wekken bij iedereen die zich inzet voor het behoud van de historische binnenstad, terecht zorgen. Het behoud van cultureel erfgoed vraagt om visie, creativiteit en een gezamenlijke inspanning van overheid, maatschappelijke organisaties en burgers.