Minister Lalinie Gopal van Jeugd, Ontwikkeling en Sport, heeft deze week alarm geslagen over een zorgwekkend verschijnsel: twaalfjarige meisjes die zwanger raken. Nog schrijnender, zestienjarigen die hun tweede kind verwachten. De minister erkent de ernst en kondigt begeleiding aan via de Verenigde Naties, omdat veel van deze jonge moeders, niet meer naar school gaan of kunnen.
Opvoedingsondersteuning is nodig, maar dit raakt slechts de bovenste laag van een dieper liggend probleem. Want hoe kan het dat meisjes van twaalf of veertien jaar in een situatie belanden, waarin zwangerschap überhaupt een optie is? Waarom komt de voorlichting zo laat, terwijl de meisjes zelf aangeven, dat ze met vroegtijdige sessies, anders hadden beslist c.q. gekozen? Tienerzwangerschap is niet alleen een individueel drama; het is een bewijs van een falend beleid. Het wijst op een gebrek aan seksuele voorlichting, en de sociale druk vanuit de omgeving, op culturele taboes én op een overheid, die structureel te laat reageert.
Daarbij is dit niet het enige probleem dat nu onze jeugd treft. Terwijl de minister terecht haar zorgen uitspreekt, zien we tegelijkertijd verontrustende berichten over vermissingen onder jongeren, de toename van jeugdcriminaliteit en de uitzichtloosheid waarmee velen kampen. Elk van deze signalen vertelt hetzelfde verhaal: Surinaamse jongeren worden te weinig beschermd, begeleid en gewaardeerd.
Bezorgdheid alleen is niet genoeg. Het volk heeft al te vaak beleidmakers horen zeggen dat de situatie ‘zorgwekkend’ is. Jongeren hebben behoefte aan concrete, duurzame maatregelen verplichte seksuele voorlichting op school, toegankelijke kinderopvang, zodat jonge moeders hun studie kunnen afmaken, veilige gemeenschapscentra, én beleid dat ouders actief betrekt bij opvoeding en verantwoordelijkheid.
Als de overheid doorgaat met pleisters plakken op wonden, die voorkomen hadden kunnen worden, blijven we dezelfde verhalen horen: kinderen die veel te vroeg ‘volwassen’ worden, en jongeren die verstrikt geraken in criminaliteit of wanhoop. Suriname kan zich dat niet veroorloven. De jeugd is niet alleen de toekomst van het land; ze ís het land. Wie daarin faalt te investeren, veroorzaakt problemen, die nog generaties zullen voortduren.
