De jongste cijfers van de Suriname Economic Oversight Board (SEOB) bieden stof tot nadenken. Ondanks een ogenschijnlijk stabiele inflatie en een redelijk comfortabele importdekking, is de realiteit dat de economie opnieuw gevaarlijk op drift raakt. Wie voorbij de oppervlakkige indicatoren kijkt, ziet een fundament dat steeds brozer wordt.

Santokhi gaat als president met één termijn de geschiedenis in. Een termijn van co-presidentschap met Brunswijk, die tijdens het recordaantal aan dienstreizen van Santokhi, regelmatig als waarnemend president functioneerde en die nooit het volledig ontzag heeft kunnen opbrengen voor Santokhi in de hiërarchie. Een termijn van het schaduwpresidentschap van Albert Ramdin, die die vijf jaren vooral benut heeft in een campagne om alles te doen om de functie van secretaris-generaal van de OAS veilig te stellen voor zichzelf.

De Vereniging van Economisten in Suriname (VES) stelt, dat het onmogelijk is om de economie los te zien van het bestuur. De scheidslijn tussen beide is flinterdun. Elke economische ontwikkeling is geworteld in een bestuurlijke keuze en elk politiek besluit heeft directe economische gevolgen. In een land als Suriname, waar overheid en economie intens met elkaar verweven zijn, wordt deze realiteit met de dag zichtbaarder.

De wetten voor geldelijke voorzieningen voor respectievelijk assembleeleden, ministers, de president en vicepresident, hebben een forse kluif op het bord van actieve en succesvolle politici gelegd. Zij gaan er financieel en qua voorwaarden, behoorlijk op vooruit. Als keerzijde van die munt zijn er wat zaken in geregeld die de politici tot voltijds politici, zonder dubbele functies of andere belangen, zouden moeten maken, en die bedoeld zijn om hen in het gareel te houden als het gaat om snoepen van de overheid,

In de afgelopen tijd hebben we een zorgwekkende trend geconstateerd, namelijk de vermissing van tienermeisjes. Tiener-meisjes, vaak nog geen zestien, die van de ene op de andere dag spoorloos verdwenen zijn. Soms duiken ze na dagen of we-ken weer op, soms blijven ze onvindbaar. En telkens weer komt de vraag, hoe kon dit gebeuren? De realiteit is pijnlijk, we zijn als samenleving te passief, te verdeeld en te laat.

Met een verhaal over tweelingen en borstvoeding, probeerde Bravo zich een weg te banen naar het vicepresidentschap. Leef lang genoeg en je maakt alles mee. De kardinaal in de kerk van zetels probeerde zich na twintig jaar parlementair opportunisme, uiteindelijk te bedienen van een evenredigheidsargument. Het meeste aantal stemmen, dat voor hem in vier verkiezingen een bijzaak was, was nu plotseling het leidende principe.

 Vicepresident-elect Gregory Rusland zegt dat als we samenleving “een inhaalslag willen maken” iedereen zal moeten bezuinigen”. Mooie woorden, die we vaker hebben gehoord. Maar de bittere waarheid is: de samenleving heeft al jarenlang alleen maar ingeleverd. Dus als deze nieuwe regering opnieuw inzet op bezuinigingen, moet men eerst eerlijk en gedetailleerd uitleggen, wat dat concreet zal betekenen en voor wie.

‘’Als je een grote NDP’er bent, maar je hebt staatsgeld gestolen, ga ik niet naar je kijken. Naar de procureur-generaal zal je gaan.” Deze woorden van president-elect Jennifer Geerlings-Simons, snijden hout. Het is het soort duidelijke, principiële taal, waar het volk al jaren op wacht. Geen gedraal, geen politieke loyaliteit boven gerechtigheid. 

De olie- en gassector in Suriname staat op een kruispunt. Terwijl de wereld zich langzaam opmaakt voor de energietransitie, komt ons land juist in een stroomversnelling terecht. De ontdekking van offshore olie brengt ongekende economische perspectieven, maar stelt ons ook voor een dringende vraag: wie gaat dit allemaal doen? Het is een ongemakkelijke waarheid die Staatsolie-topman Annand Jagesar on-langs onder woorden bracht: Suriname heeft een ernstig tekort aan technisch ge-schoold personeel.

87.000 stemmen, dat is wat de VHP kreeg. En toch staat de partij buiten het machtscentrum. Dit betekent niet dat de partij is weggestemd, maar ze eindigde op de tweede plaats. Parlementariër Asiskumar Gajadien lichtte toe: “We hebben onszelf buitenspel gezet.”

De Van ’t Hogerhuysstraat is vandaag de dag meer dan een verkeersader. Ze is een metafoor geworden voor de stagnatie in het infrastructuurbeleid. Deze strategisch gelegen straat, die dagelijks meer dan 50.000 voertuigen verwerkt vanuit het oosten en zuiden van Paramaribo, ligt er zodanig bij dat zij niet alleen voertuigen beschadigt, maar ook het vertrouwen ondermijnt in planning, bestuur en economische vooruitgang.