Het slavernijverleden van het Koninkrijk der Nederlanden komt langzaam aan het licht. Een opeenvolging aan rechtse regeringen in Nederland en een conservatieve, kolonisator loyale regering in Suriname, hebben in de laatste jaren weinig goeds gedaan aan werk dat de juiste richting op leek te gaan.
We nodigen spreekwoordelijk, de wereld uit om zaken met ons te komen doen. Maar hoe uitnodigend zijn wij als de wereld zich aanmeldt? Onze grote bedrijven en organisaties kennen in vergelijking met het buitenland, nog maar vrij weinig een beursgenoteerd karakter of een merites gebaseerde promotieladder. De aanwezigheid van de overheid in allerlei sectoren is groot, voor een land dat probeert een vrije economie in een vrije zone te zijn.
In de afgelopen dagen vormden de perikelen rond de ondertekening van het regeeraccoord van NDPplus de hoofdmoot van het binnenlands nieuws. Ronnie Brunswijk, voorzitter van ABOP, weigerde te tekenen omdat hij het kennelijk niet eens was met het aandeel dat ABOP werd toebedeeld. Twee dagen later kwam het bericht dat hij alsnog getekend heeft.
Terwijl het dagelijkse leven zijn gangetje gaat, ontstaat er in alle stilte een groeiende financiële crisis achter duizenden voordeuren in Suriname. Steeds meer gezinnen raken ontwricht, door de druk van de stijgende kosten, mentale vermoeidheid en daaruit voortvloeiende sociale spanningen.
We zijn niet ver verwijderd van het punt dat het ministerie van Binnenlandse Zaken moet beginnen aan te kondigen, wanneer er een volledige werkweek op komst is. Het aantal nationale vrije dagen en de redenen daarvoor, zijn steeds moeilijker om serieus te nemen. Vooral voor degenen die iets willen maken van hun studie, hun loopbaan of hun organisatie.
Wat is er misgegaan bij de VHP? De partij lijkt haar grootste doel van deze regeerperiode gehaald te hebben, maar het was er slechts één, en het draaide om de belangen van één man. Terwijl de samenleving de gevolgen van een pijnlijk IMF-programma moest slikken, bleven bezuinigen op de eigen bestuurslast uit.
De minister van Financiën en Planning heeft zich er wekenlang toe beperkt op te merken, dat er rond verkiezingen, altijd koersstijgingen zijn. Als deze aanname klopt, zouden coalitie, oppositie, verkiezingsautoriteiten, monetaire autoriteiten en het maatschappelijke middenveld, bij elkaar moeten komenaz en een studie- en overlegorgaan moeten samenstellen om het fenomeen te onderzoeken en tegen te gaan.
De honden lusten geen brood van het graaiwerk, dat in de nadagen van Santokhi, naar buiten komt. Het imago van het propere, prudente en professorale, ligt compleet in duigen. Aan de ene kant bedekt de officiële reactie van Santokhi via zijn Facebookpagina over gelekte missives van de Raad van Ministers: “transparantie is de zuurstof van democratisch bestuur”. Hartelijk dank, ChatGPT, prompt.
Het vertrouwen van de burger in de Surinaamse politiek bevindt zich al jaren in een dieptepunt. Sinds 2010 zien we een lawine aan beloften die achteraf niet worden nagekomen, van partijpolitiek die het landsbelang overschaduwt en van leiderschap, dat vaak meer weg heeft van zelfverheerlijking dan van dienstbaarheid aan het volk.
