In een indrukwekkende reportage van Nieuwsuur enkele weken terug, bracht NOS-correspondent Nina Jurna de ontbossing aan het licht die veroorzaakt wordt door mennonitische landbouwkolonies in Latijns-Amerika. De ultraconservatieve geloofsgemeenschap heeft in korte tijd 214 agrarische nederzettingen gesticht en daarbij 4 miljoen hectare tropisch regenwoud omgezet in landbouwgrond. Let wel, dat is een gebied zo groot als Nederland. Hoewel mennonieten bekend staan om hun eenvoudige levensstijl zonder moderne technologie, blijkt hun landbouw juist grootschalig en sterk gemechaniseerd. Hun religieuze opdracht om de aarde vruchtbaar te maken, gaat daarbij ten koste van ecosystemen en inheemse gemeenschappen.

In Peru getuigen leden van het Shipibo-Conibo volk van de gevolgen: tienduizend hectare woud is verdwenen, medicinale planten zoals de Ayahuasca, zijn onvindbaar geworden, en rechtszaken om het verloren gebied terug te krijgen, halen weinig uit. Volgens Jurna negeren de mennonieten gerechtelijke uitspraken structureel. De reportage legt niet alleen de ecologische schade bloot, maar ook het spanningsveld tussen geloof, landbouwexpansie en de rechten van inheemse volken, een probleem dat ook in Suriname speelt. In Suriname voeren inheemse en tribale gemeenschappen al jaren strijd voor wettelijke erkenning van hun collectieve grondenrechten, terwijl grootschalige concessies voor houtkap, goudwinning en in toenemende mate olie- en gasexploratie, hun leefgebieden overlappen. Net als in Peru ondervinden traditionele bewoners hier de gevolgen van economische activiteiten die zelden met hen zijn afgestemd. De uitzending werd geprezen om de grondige aanpak van Jurna, die zich naar afgelegen gebieden begaf om de verhalen van zowel mennonitische kolonisten als getroffen inheemse bewoners in beeld te brengen. Het roept de bredere vraag op: Hoe verhouden geloof en economische belangen zich tot duurzaam landbeheer en de bescherming van inheemse rechten, zowel in het Amazonegebied als in Suriname?