In aanloop naar elke verkiezing, worden we overspoeld met slogans, beloftes en kleurrijke affiches en vlaggen. Politieke partijen buitelen over elkaar heen om de gunst van de kiezer te winnen. Maar achter al dat lawaai, schuilt een fundamentele vraag: Waarop zouden wij als burgers eigenlijk onze stem moeten baseren? Moeten we onze stem na al die jaren, niet baseren op de kernwaarden, die een samenleving dienen te dragen: veiligheid, kwalitatief onderwijs en gezondheidszorg, en toegang tot betaalbaar voedsel?

Het artikel: ‘Atompai, de nieuwe Santokhi of Brunswijk?’ dat recent verscheen in 𝘋𝘦 𝘞𝘦𝘴𝘵, lijkt vooral een poging om de reputatie van Atompai, een Surinaamse politicus, in diskrediet te brengen door middel van insinuaties over zijn vermogen en de vraag of dat legitiem is. Wat het artikel echter nalaat, is het leveren van hard bewijs voor deze implicaties. In plaats daarvan wordt door het hele stuk een beroep gedaan op historische vergelijkingen, zoals die met Marcus Licinius Crassus, de rijkste man van het oude Rome.

Het Hof van Justitie heeft de juridisch enige juiste conclusie van de kortgedingrechter in eerste aanleg in de rechtszaak van DNL, verontachtzaamd en een doodvonnis voor de democratie uitgesproken. Het Hof heeft de voortgang van algemene vrije en geheime verkiezingen op 25 mei, tot het hoogste belang verheven.

Naar aanleiding van het veelvuldig uitvallen van de stroomvoorziening op Moengo en vaak ook op Albina, zou de regering gebruik kunnen maken van het aanbod van Alpha Power Tech uit Dubai, om grote solarprojecten in ons land uit te voeren. Op Albina zou een solar plant kunnen worden opgezet met aansluiting op de grid Albina  - Moengo, waardoor 1x24 uur stroomvoorziening kan worden gegarandeerd. De huidige generatoren dienen dan als aanvulling of als back-up voorziening.

Meerdere Captains of Industry zijn het gezicht van een discussie over ruimtelijke ordening die op Zorg en Hoop is ontstaan over het zoveelste callcenter dat uit de grond verrijst in een woonwijk. Tijdens het Verkiezingsdebat te Nieuwspoort, Den Haag, hield gespreksleider Jörgen Raymann een vraag over de maatschappelijke impact van callcenters voor aan diverse Surinaamse politici en deed uit de doeken wat we gevoelsmatig eigenlijk al kunnen afleiden van het straatbeeld: callcenters zijn de grootste werkgevers van Suriname.

Het stadscentrum van Paramaribo wordt overspoeld met daklozen. Die hebben overigens de tijd van hun leven, want overal staan panden die niet meer in gebruik zijn en een ideale (woon)plaats vormen voor daklozen. Verreweg de meeste van die leegstaande panden zijn overheidsbezit. Het gebruik en onderhoud van een koloniaal pand kost, vanwege de strenge voorschriften rond monumenten, een behoorlijke duit.

Die Surinaamse politici zijn pyromanen die om de brandweer vragen. Het zijn geen buitenaardse wezens die savonds stiekem langskomen om corruptie te bedrijven in Suriname. Al die roepende politici zijn zelf betrokken, al die politieke partijen zijn zelf betrokken en staan de corruptie toe.

In de Surinaamse politiek lijkt het geheugen van sommige politici, selectief te zijn. Recente uitspraken van voormalig vicepresident Ashwin Adhin, waarin hij suggereert dat het volk “snel vergeet”, verdienen daarom kritische reflectie. Want als er iets is dat het volk niet is vergeten, dan is het wél zijn eigen gedrag tijdens zijn ambtstermijn – inclusief zijn beruchte uitspraken over aardappelen en uien.

Gedurende de periode van 2010 tot 2020 was Gillmore Hoefdraad een van de belangrijkste figuren in het economische beleid van Suriname. Als minister van Financiën in de regering van president Desi Bouterse, had Hoefdraad de taak om het economische schip van het land door turbulente wateren te navigeren. Bij de aanvang van de Bouterse-regering, leek de toekomst van de Surinaamse economie onder Hoefdraads leiding veelbelovend, maar dat kwam vanwege het prudente beleid dat door zijn voorganger, governor André Telting, werd gevoerd.

Opnieuw is er rond de verkiezingen, een inbraak gepleegd in een CBB-kantoor. Opnieuw is er sprake van bewust en gericht handelen. Opnieuw steken de autoriteiten hun kop in het zand. Het mag duidelijk zijn dat het vervalsen van handtekeningen, het gesjoemel met kieslijsten en het opwerpen van blokkades door de coalitiepartijen,