Er is nu een hype om te bundelen en plotseling willen een aantal politieke partijen dat doen, om een bijdrage te komen leveren. Samenwerken is altijd goed, maar de hype van bundeling gaat niet om samenwerking ten behoeve van de ontwikkeling van Suriname. Vooral de zogeheten nieuwe politiek – wat gewoon oude politiek is – wil bundelen, om zo hun kans op een nyang te vergroten. Deze zogeheten ‘nieuwe politiek’ is niets anders dan gefrustreerde ‘weggelopen’ oude politici in een ander eigen jasje, die het dan nieuwe politiek noemen om zo gewoon zand in onze ogen te willen strooien.

 Ik zal met slechts drie cases illustreren, waar de valsheid van de zogeheten nieuwe politiek zit:

• De Nieuwe Wind (DNW): Plotseling zie je DNW willen bundelen met SDU en PVRS en is heel creatief met heleboel loze woorden om die bundeling op te hemelen. Waarom zien de kiezers dit niet? Als DNW zo simpel zich kan aansluiten bij SDU en PVRS, dan is de vraag waarom John Samuel eerst met een eigen partij moest komen om vervolgens als een stoere voorzitter van een lege padvinderij, alsnog om de tafel te gaan zitten bij SDU. Kon Samuel zich eerder niet in SDU en PVRS vinden? Die bestonden voor DNW. Hier is het kraakheldere bewijs geleverd dat Samuel een eigen club nodig had voor zijn eigen ego en belang. DNW heeft nimmer iets inhoudelijks (=visie, plan) verteld en gepresenteerd, dus die hele DNW was nergens voor nodig, behalve als alibi voor Samuel om een positie te kunnen krijgen.
• Leefbaar Suriname (VLS): Plotseling is Vishnudatt een pleitbezorger van samen optrekken en hij kan partijen als HPP, Naya Kadam en de Nickerie Partij vinden om zijn lege huls VLS een podium te bieden en om dan van daaruit, verdere aansluiting te zoeken bij andere todo prasoro partijen. Waarom kon zich voorheen Vishnudatt niet aansluiten bij de partijen, immers die partijen bestonden al? Hij richt VLS op, om dan meteen als voorzitter en leider zich aan te melden bij die todo prasoro’s. Hier wordt het bewijs geleverd dat hij dit doet voor zijn eigen ego en belang en niet voor de ontwikkeling van het land. Overigens is Vishnudatt nooit gekomen met inhoud (=visie en plan), dus aan die hele VLS heeft Suriname niets, want dat geklaag van hem over deze regering is al door velen verteld, hij herkauwt het alleen en pompt het rond. Aan herkauwing heeft Suriname niks, wel aan visie en plan en dat kon hij niet. VLS is niets anders dan de carrièrekruiwagen van Vishnudatt.
• 597 Netwerken: Del Prado proclameert met veel bombarie zijn 597 Netwerken als een alternatief op de lange lijst van partijen. Del Prado kon zich nergens in terug vinden, hij moest nomo nomo een eigen partij hebben om een bijdrage in de ontwikkeling van het land te komen leveren. Nu plotseling draait hij overuren met rondrennen om de kans om zich ergens bij een bundeling aan te kunnen sluiten, niet mis te lopen. Kon Del Prado eerder niet zien dat die partijen, waar hij zich nu bij wil aansluiten, bestonden? Nu wil hij met zijn eigen todo prasoro lege huls aansluiten om als voorzitter zijn eigen nyang veilig te stellen. Zo zie je dat het om zijn eigen ego gaat en niet om de ontwikkeling van het land. Ook 597 Netwerken heeft niks nieuws aan inhoud (visie en plan) gebracht. De nieuwe todo prasoro’s zijn er niet voor het land, maar voor zichzelf. Dat moet het volk toch kunnen inzien? Dat moesten Mencke en McLeod ook gezien hebben, toch? AdeKUS- professor hoor!

Valse rol Mencke en McLeod

Plotseling hadden wij daar een grote Surinaamse zoon Jack Mencke en een grote Surinaamse dochter, Cynthia McLeod, die hun intellectuele imago en positie in de Surinaamse samenleving gingen inzetten voor het verkopen van ‘poep voor viadoe koekoe’. Volgens berichten van Del Prado (597), Bhikharie (PVP) en Mencke zelf, blijkt dat Mencke en McLeod met de idee kwamen om alle buitenparlementaire politieke partijen te groeperen – dit is niet tot een gezamenlijke eenheid te brengen! – om zo een alternatief te vormen voor de huidige regering. Dus oppositie voeren omwille van oppositie voeren. Dus dan maar lood (de groepering) om oud ijzer (huidige regering) verkopen. Mooie boel met ze, lekkere vrienden heb je die jouw rommel willen slijten met de smoes, dat je nu toch rommel hebt. Mencke en McLeod moeten rekenschap geven over hun rol en verantwoordelijkheid, mede omdat zij misbruik denken te kunnen maken van het beeld dat Surinamers van hen hebben. De een is een AdeKUS-professor en voor die titels kruipen Surinamers heel snel en dan willen zij alle onzin snel aannemen. De ander is een bekende schrijfster en dochter van de oud-gouverneur en behoort tot de koloniale elite van Suriname en Surinamers zijn nog steeds zeer gevoelig voor het gezag van die mensen. Hier zit ook de angel in hun initiatief. Zij, Mencke en McLeod, hebben zich nimmer vergewist en uitgesproken over de valse houding van veel van de buiten parlementaire partijen. Zij hebben zich niet vergewist of die partijen ‘inhoud’ hebben en wat zij willen komen doen. Kennelijk gaat het bij Mencke en McLeod alleen om een regering te vervangen, ondoordacht vervangen. Dit doet mij denken aan de haast en drang die mensen, waaronder de oud-gouverneur, hadden om destijds Suriname onafhankelijk te krijgen, ongeacht of NPK een plan had of niet. McLeod zou inmiddels na 50 jaar, wat wijzer moeten zijn en zich gedragen.

Weten Mencke en McLeod niet, dat de hele samenleving verziekt is en dat de politici van de buitenparlementaire oppositie ook uit dezelfde verziekte samenleving komen en vaak niets anders zijn dan gefrustreerde gelukzoekers uit de zogeheten ‘oude partijen’ en dat deze zogeheten nieuwe partijen of buitenparlementaire partijen, geen visie hebben? Waarom hebben deze twee bij die partijen er niet op aangedrongen, dat zij eindelijk met een visie voor de ontwikkeling van het land moeten komen? Immers, het moet niet gaan om bundelen, samenwerken of groeperen omwille van stemmen, want rommel plus rommel blijft rommel en hoe kunnen deze twee het volk rommel in de maag willen splitsen? Zij verkopen het volk ‘poep voor viadoe koekoe’. Zij moeten toch weten dat die buitenparlementaire partijen hol, leeg, vals en gelukzoekers zijn, metaforisch is het zichtbaar ‘poep’ en toch willen deze twee ons doen geloven, dat het metaforisch gesproken ‘heerlijke viadoe koekoe’ is. Een hele kwalijke zaak van deze twee om zo’n insteek te kiezen. In het vraaggesprek dat Mencke met Stanvaste had, begon hij al in het gesprek ‘laf’ weg te duiken en geen verantwoordelijkheid te willen nemen. Aan het begin van het gesprek vertelt hij dat hij en McLeod het initiatief namen en later in het gesprek zegt hij, dat hij alleen een facilitator is en hij begon laf en vals met woordspelletjes over zijn rol.

Motief van bundelen

Het is overduidelijk dat die hele bundeling er niet is om samen te denken en te werken aan de ontwikkeling van het land. Mencke, McLeod en al die partijen hebben vierenhalf jaren lang nimmer moeite gedaan om met elkaar te delibereren over fundamentele onderwerpen voor de ontwikkeling van Suriname. Waarom is er nooit vergaderd om samen (!) een ontwikkelingsvisie, een maatschappijvisie en een leiderschapsvisie te ontwikkelen. Is niet, nooit gebeurd. Hoe bestaat het dat McLeod en Mencke ons willen doen geloven, dat zij willen aansturen op een bundeling voor de ontwikkeling van het land? Welke ontwikkeling? Langs welke lijnen? Waarom geen moeite gedaan om eerst en eerder de inhoud (visie en plan) vorm te laten krijgen? Hier zien wij de valsheid.

In het programma ‘Wakka Mang Tori’ van Ashwin en Hikmat van 24 januari 2025 op Radio Ondrobong https://www.youtube.com/watch?v=hTp-Rqez60g is een analyse over de dynamiek tussen enkele van de buitenparlementaire partijen te beluisteren.

Voor de goede orde zij expliciet vermeld dat de idee wat tijdens de bijeenkomst van Mencke en McLeod aan de orde kwam, niets anders was dan het groeperen van tien tot twaalf buitenparlementaire partijen, om zo zetels te vangen en een alternatief te vormen voor deze regering of NDP, NPS en BEP. Het ging dus niet om een gezamenlijke ideologie en visie op de ontwikkeling van het land. Wat die partijen en gekozen DNA-leden straks in het parlement gaan doen, is voor deze twee kennelijk niet belangrijk, als die buitenparlementaire partijen er maar komen. Het gaat dus om komen. Komen peh, doe sang is kennelijk niet relevant.

Tenslotte wil ik met klem benadrukken, dat ik niet pleit voor deze regering, ik pleit voor mensen die de ontwikkeling van het land beogen en die ons vooraf hun plan daarover kunnen laten zien. Zonder dat, geloof ik geen enkel Surinaamse praatjesmaker. Ik vraag toch niet om de nucleaire codes van de raketten, ik vraag toch niet om de codes van de kluizen van de Federal Reserve Bank. Alles waar ik om vraag, is wat die politici ons steeds beloven en dan zeg ik: show it to me. Zo simpel.

Hikmat Mahawat Khan