In aanloop naar de verkiezingen van mei 2025 lijken politieke leiders plotseling oor en oog te hebben voor de binnenlandbewoners, in dezen de inheemse- en de Marron-gemeenschap van ons land. Maar zodra de stembussen gesloten zijn, verdwijnt deze aandacht vaak even snel als ze gekomen is. Dit is reeds jaren zo en daarom is, nog geen verandering gekomen. De Marrons, de grootste etnische groepen in het binnenland, kampt al jaren met erbarmelijke leefomstandigheden. Ook de inheemse groepen hebben het zwaar. Toegang  tot basisvoorzieningen zoals schoon drinkwater, onderwijs, en gezondheidszorg is in veel gebieden nog steeds onvoldoende, ondanks talloze beloften van politici. Over de grondenrechten van deze Surinamers gaan we het nu niet eens hebben. Politiek leiders die zich momenteel voordoen als onbetwiste marronleiders of afro-koningen, hebben zich naar alle waarschijnlijkheid laten wijsmaken, dat de Marron-kiezers een van de grootste groepen vormen bij de verkiezingen. Maar wat zij zich niet realiseren, is dat in de praktijk gebleken is, dat hun opkomst tijdens verkiezingen heel laag is. Slechts een kleine groep gaat naar de stembus.

In de verkiezingstijd richten partijen zich echter wél op de Inheemse- en de Marron-gemeenschap. Partijen die traditioneel steun ontvangen van binnenlandbewoners, maken juist in deze periode meer kans hun invloed te vergroten, door zich op hun noden te richten. Maar hoe oprecht is deze betrokkenheid? Voor velen voelt het aan als een politiek spel om stemmen te winnen, zonder een duurzaam plan te presenteren en zo de structurele problemen van de Inheemse- en de Marron-gemeenschap op te lossen. Verkiezing na verkiezing blijkt dat de deze groep na de verkiezingswinst in de vergeethoek belandt.  De situatie roept vragen op, over de rol van een echte ‘onbetwiste leider ’voor de Inheemse- en de Marron-gemeenschap. Waar blijft de figuur, die de gemeenschap niet alleen vertegenwoordigt tijdens verkiezingsperiodes, maar consistent opkomt voor hun rechten en belangen? De behoefte aan een dergelijke leider, die niet alleen beeldspraak hanteert maar ook daadwerkelijke verandering nastreeft, is groot. Tot het moment dat zo’n leider opstaat, zullen de Inheem-se- en de Marron-gemeenschap waarschijnlijk blijven worstelen met de politieke beloften die vervliegen zodra de machtsstrijd voorbij is. De toekomst van de Marrons en inheemse ge-meenschappen in het binnenland van Suriname vereist een diepgaande en langdurige verbetering, niet alleen tijdens verkiezingen, maar gedurende het hele politieke mandaat. En dat heeft Keerpunt tot nog toe niet zien gebeuren!