Suriname is vaker in het nieuws geweest over de ernstige schendingen van de landrechten van inheemse stammen, evenals de vernietiging van waardevolle natuurlijke hulpbronnen zoals goud en hout. Ondanks internationale veroordelingen en juridische uitspraken van instanties zoals de Inter-Amerikaanse Commissie voor de Rechten van de Mens (IACHR), blijven schadelijke economische activiteiten, waaronder goudwinning en houtkap doorgaan zonder de vrije, voorafgaande en geïnformeerde toestemming van lokale gemeenschappen.

De Saamaka-leiders hebben herhaaldelijk alarm geslagen over concessies zoals die van Palmera Hout N.V., waarbij de regering verzuimt de gemeenschappen formeel te raadplegen voordat toestemming wordt verleend. Zelfs de door de overheid gesteunde granman Albert Aboikoni, lijkt betrokken te zijn bij omstreden projecten zonder de steun van zijn gemeenschap.

De situatie wordt verergerd door de complexe machtsdynamiek binnen stamgroepen, waarin verdeeldheid ontstaat over economische ontwikkeling versus natuurbehoud. Dit heeft geleid tot politieke verdeeldheid en beschuldigingen van omkoping door houtkapbedrijven. De gevolgen van deze activiteiten zijn verwoestend, niet alleen voor de natuur maar ook voor de gezondheid en het welzijn van de lokale gemeenschappen. De voortdurende ontbossing en de exploitatie van goudmijnen hebben een directe impact op het leefgebied en de traditionele levensstijl van de Saamaka, die afhankelijk zijn van het bos voor hun voedsel, onderdak en medicinale behoeften. Autopsies op de lichamen van de overledenen bij het geweldsincident te Pikin Saron wijzen erop dat zij door nabije beschieting, liggend op de buik, zijn komen te overlijden.  Het is van belang om vast te houden dat het doden van personen, die op die wijze, op dat moment, geen bedreiging konden vormen, heeft plaats gehad met medeweten of actieve betrokkenheid van autoriteiten. En dat het geweld een escalatie is van de broeierige situaties, wanneer rechten vanuit de traditie in aanvaring komen met de economische activiteiten, met onvoldoende ordening, duidelijkheid, hiërarchie en aanwezigheid van professionele wetshandhavers met een achtergrond in conflictresolutie. Het lijkt erop dat de belangen van multinationale bedrijven prevaleren boven die van de lokale bevolking, met ernstige gevolgen voor het milieu en de sociale cohesie. Dit roept vragen op over de integriteit van het Surinaamse beleid ten aanzien van natuurbehoud en de bescherming van inheemse rechten. Deze kwestie benadrukt de noodzaak van een eerlijk en rechtvaardig beheer van natuurlijke hulpbronnen, waarbij de rechten en belangen van inheemse gemeenschappen centraal staan. Regering na regering lijkt een agenda van vooruitschuiven en diepgaand onderzoek te hebben, ordening te beloven en het oor zo lang te luister leggen, dat de tijd verstreken is voordat een integrale aanpak, behoorlijke regelgeving of nakoming van internationale veroordelingen, tot stand komen.