Ter gelegenheid van 51 jaar staatkundige onafhankelijkheid heeft parlementariër Amarani Jarbandan een kritische blik geworpen op de ontwikkeling van Suriname. Volgens haar is er na ruim vijf decennia onvoldoende vooruitgang geboekt op het gebied van financiële verantwoording, goed bestuur en de versterking van staatsinstituten.
Jarbandan wees erop dat verschillende ministeries en parastatale bedrijven achterlopen met hun jaarverslagen en jaarrekeningen. Hierdoor is het volgens haar moeilijk om na te gaan hoe overheidsgelden worden besteed. Ook de politieke invloed op parastatale bedrijven en het plaatsen van onvoldoende deskundige personen op belangrijke functies, belemmeren volgens haar de ontwikkeling van het land.
Zij pleit daarom voor sterkere controlemechanismen, transparantere wetgeving en een onafhankelijkere aanpak van het toezicht op staatsbedrijven. Daarnaast vindt zij dat de overheid niet alleen moet aankondigen wat zij van plan is, maar ook concrete acties, doelstellingen en termijnen moet presenteren. Ook de situatie binnen de sectoren veiligheid, onderwijs en volksgezondheid baart haar zorgen. Vooral de problemen rond het Staatsziekenfonds (SZF) en de toenemende bijbetalingen voor verzekerden, tonen volgens haar aan dat structurele verbeteringen noodzakelijk zijn. Jarbandan vindt dat de overheid meer verantwoordelijkheid moet nemen en dragen en dat burgers niet steeds opnieuw aandacht moeten vragen voor dezelfde problemen. Als een van de grootste gemiste kansen in de afgelopen 51 jaar noemt zij het onvoldoende investeren in deskundig kader. Volgens haar had Suriname meer moeten inzetten op de ontwikkeling van onderwijzers, verpleegkundigen, artsen, politieagenten en militairen. Ook corruptie, vriendjespolitiek en onvoldoende controle op overheidsuitgaven, hebben volgens haar de vooruitgang afgeremd.
Ondanks haar kritische beoordeling ziet Jarbandan ook positieve ontwikkelingen waarop Suriname trots mag zijn. Zij noemt vooral de culturele diversiteit, onderlinge verdraagzaamheid en de warmte waarmee verschillende bevolkingsgroepen met elkaar samenleven. De gezamenlijke viering van onder meer Divali en Phagwa, ziet zij als belangrijke voorbeelden van de Surinaamse eenheid.
Met het oog op de toekomstige olie- en gasontwikkelingen benadrukt zij dat Suriname zich beter moet voorbereiden. Zij pleit voor duidelijke local content-wetgeving, zodat lokale bedrijven en deskundigen daadwerkelijk kunnen profiteren van de nieuwe economische mogelijkheden. Ook voedselveiligheid, pesticidenbeheer en infrastructurele voorbereidingen, verdienen volgens haar meer aandacht.
Op de vraag of er na 51 jaar onafhankelijkheid nog hoop is voor Suriname, stelt Jarbandan dat hoop noodzakelijk blijft, maar dat die gepaard moet gaan met zichtbare resultaten. Zij roept Surinamers op om elkaar te blijven ondersteunen en gezamenlijk aan de ontwikkeling van het land te werken. Ook vraagt zij jongeren die met steun van Suriname in het buitenland hebben gestudeerd, hun kennis en ervaring in te zetten voor hun geboorteland.
Volgens Jarbandan kan Suriname alleen vooruitkomen wanneer transparantie, deskundigheid, verantwoordelijkheid en concrete beleidsmaatregelen centraal staan. Zij benadrukt dat haar kritische houding voortkomt uit de overtuiging dat het land beter kan en dat verandering, niet langer mag uitblijven.

