Het Nationaal Leger wordt weer zichtbaar op straat. Meer manschappen worden ingezet voor de ondersteuning van het Korps Politie Suriname, de historische binnenstad en het uitgaanscentrum worden het centraal theater van het afschrikkend vertoon van de uniformen en ongetwijfeld, de zware wapens en het machtsvertoon. Het machtsvertoon en de verharding, moeten naar verluidt criminelen ontmoedigen, maar het signaal, kent meerdere ontvangers. Een partij die geschoeid is op de militaire leest en de erfgenaam is, van het dictatoriaal gedachtegoed, wordt versterkt in het politiek en antidemocratisch signaal, zeker ten opzichte van coalitiepartners, die misschien de investering in de rechtsstaat van de vorige regering, als een gelegenheid zagen, vooral justitie langzaamaan, weer tot bloei te laten komen.

Vanuit zowel Pertjajah Luhur, met haar fractieleider in het vizier van het Openbaar Ministerie, als vanuit de NDP, is er een onderschrift tussen de regels. Waar de staande magistraat, het opperbevel over de politionele machten heeft, heeft de President het opperbevel over de strijdmacht. Dat de strijdmacht de straten van Paramaribo, met patrouilles en eerste reactie, zwaarder bewapend betreedt, zendt een signaal, dat niet de minister van Justitie en Veiligheid, met zijn grilligheid over bewaking van onder meer de collega van TCT en de kritische VHP fractieleden uit De Nationale Assemblee, of de impopulaire staande magistraat het straatbeeld en de wapendragers bepalen. De president zelf en de invloedrijke fractieleider van de Pertjajah Luhur en diens minister van Defensie, kunnen de schijn rondom het geweldsmonopolie doorbreken en een lange politieke schaduw afwerpen, in uitgerekend de binnenstad als zenuwcentrum van de overheid, regering en de rest van de werkzame actoren van de trias politica.

Voor critici met de jaren op de teller, is het een subtiel wederkeren naar de donkere jaren, waarin democratie weinig zuurstof genoot. Voor populisten en aanhang van de militante wortels van de NDP, is het een gevierde schaduw van het Boutisme.

Waar de opleiding in communicatie, geweldloze bejegening en de kennis van burgerrechten, al niet de bakermat vormen van de huidige straatagent, ontbreken die bij de soldaten en onderofficieren, die straks legerpatrouilles gaan uitvoeren, compleet. Terwijl wij in terechte angst, voor de roofdieren die have, lijf en goed in gevaar brengen, hunkeren, naar betere tijden, moeten wij de nodige eisen blijven stellen aan de inborst van de waakhonden, die zich aandienen met de woorden van Benjamin Franklin, fris in het achterhoofd. Degenen die vrijheid opgeven voor veiligheid, verdienen geen van beiden.