Suriname wordt overspoeld door een golf van grof en bruut geweld. Berovingen, roofmoorden en steekpartijen volgen elkaar op. De burger voelt zich steeds minder veilig. Zelfs overdag en op nationale feestdagen, die in het teken staan van vrede en licht, is men niet langer vrij van angst.

De feiten zijn hard. Bij Republic Bank aan de Jozef Israëlstraat werd een 23-jarige man doodgeschoten. Hij was met zijn twaalfjarig zusje van huis vertrokken om brood te kopen. Een gewone boodschap eindigde in een drama. Het meisje zag hoe haar broer werd vermoord. Ook bij de beroving aan de David Simonstraat en Wilhelminastraat viel een dodelijk slachtoffer. In Latour werden mensen met messen en vuurwapens bedreigd en verwond. Vier gouden kettingen werden buitgemaakt. Elders rukte een scooterrijder op klaarlichte dag de tas van een vrouw. Zij kwam hard ten val.

Dit zijn geen losse incidenten meer. Het wijst op een diep en groeiend probleem. Criminelen lijken steeds minder angst te hebben voor de wet. Hun geweld wordt grover en hun optreden brutaler.

Minister Monorath draagt als minister van Justitie en Veiligheid de politieke verantwoordelijkheid. Een bewindsman die nota bene vanaf zijn aantreden, zweert bij een dalende trend in de misdaadcijfers. De vraag is niet alleen hoeveel mensen zijn opgepakt, maar vooral welke zichtbare winst zijn beleid oplevert.

Een oproep tot hard optreden is niet genoeg. Ook een gezamenlijke actie van politie en leger biedt geen blijvend soelaas zonder plan. Meer blauw op straat, goede inlichtingen, snelle opsporing en een sterke rechtsgang zijn nodig.

De politieke reacties tonen dat de druk groeit. De VHP wil de president in het parlement ter verantwoording roepen. Staatsadviseur Ramon Abrahams dringt aan op een gezamenlijke actie van politie en leger. Dat zijn stappen, maar de burger wacht op resultaat.

Veiligheid is geen gunst van de Staat. Het is een plicht. Die plicht wordt nu op pijnlijke wijze verzaakt en daar dragen huidige functionarissen verantwoordelijkheid voor. De vraag is of de President daar zelf verantwoordelijkheid voor opeist door haar minister te handhaven, of dat zij hem verantwoordelijk acht en vraagt, plaats te maken. Specifiek voor iemand die minstens het probleem erkend, in plaats van verbetering te verkopen die niet merkbaar is en voor iemand die daarmee de capaciteit toont een begin te maken aan de aanpak van het probleem.