HvJ: ‘Staat heeft Mennonieten hun recht op een effectief rechtsmiddel ontnomen’

De Staat Suriname heeft door de uitzetting van een groep buitenlandse mennonieten, haar recht op een effectief rechtsmiddel geschonden. Dat oordeelde de kantonrechter, omdat de uitzettingen plaatsvonden terwijl het kort geding tegen de Staat nog liep en er tegelijkertijd een formeel herzieningsverzoek bij de president van de Republiek Suriname, in behandeling was. Op 9 november 2026 werd de Staat daarom veroordeeld tot betaling van SRD 19.500 aan proceskosten.

De groep had via haar raadsman een kort geding tegen de Staat aangespannen om de uitzetting te voorkomen. Daarnaast was bij de president van de Republiek Suriname een verzoek tot herziening ingediend. Nog voordat de zaak inhoudelijk op de terechtzitting werd behandeld, was een deel van de groep echter al uitgezet. De overige betrokkenen besloten vervolgens, met het oog op gezinshereniging, hun vordering in te trekken, en eveneens het land te verlaten.

In haar beoordeling wees de kantonrechter op de wettelijke bescherming die artikel 34 lid 1 van de Vreemdelingenwet biedt aan personen die een herzieningsverzoek bij de President indienen.

Deze bepaling houdt in, dat de uitzetting onder bepaalde omstandigheden wordt geschorst zolang het verzoek in behandeling is. Omdat de president op dat moment nog geen formeel besluit had genomen, mocht de uitzettende instantie, niet zelfstandig vooruitlopen op die beslissing. Ook was zij volgens de rechter niet bevoegd om op eigen initiatief te bepalen, dat het verzoek geen kans van slagen had.

De rechter stelde dat met deze handelwijze niet alleen de wettelijke voorschriften zijn miskend, maar ook fundamentele beginselen van de rechtsstaat en het recht op een eerlijk proces, werden aangetast.

In het kort geding hadden de vreemdelingen aanvankelijk verschillende voorzieningen tegen de Staat gevraagd. Zo wilden zij dat de uitzetting onmiddellijk zou worden stopgezet of opgeschort zou blijven, op straffe van een dwangsom van SRD 10 miljoen per dag, met een maximum van SRD 100 miljoen. Ook eisten zij dat de Staat hen in staat zou stellen, rechtsbijstand te verkrijgen. Bij niet-naleving daarvan werd een dwangsom van SRD 500.000 per uur gevraagd, met een maximum van SRD 50 miljoen.

Verder verzochten zij om een veroordeling van de Staat in de proceskosten en het salaris van hun raadsman, dat op SRD 150.000 was begroot. Ook wilden zij dat het vonnis, onmiddellijk uitvoerbaar zou zijn.

Bij rolbeschikking van 3 november 2026 stelde de kantonrechter vast dat de eisers hun vorderingen met betrekking tot het opschorten van de uitzetting hadden ingetrokken. De rechter bepaalde toen dat op 9 november uitspraak zou worden gedaan over de proceskosten.

Bij de beoordeling van die kosten stond centraal, of de handelwijze van de Staat aanleiding had gegeven tot het aanspannen van het kort geding. Daarbij moest worden gekeken naar de geldende wettelijke bepalingen en de omstandigheden waaronder de uitzettingen hadden plaatsgevonden. De kantonrechter kwam tot het oordeel dat het optreden van de Staat daartoe aanleiding had gegeven en veroordeelde de Staat daarom tot betaling van SRD 19.500 aan proceskosten.

More
articles