In een uitgebreid en openhartig interview met Clifton Limburg van LIM FM, kwam Ramon Abrahams aan het woord en deed hij uit de doeken, wat de ‘zachte landing’ waar Bouterse het in zijn laatste publiekelijke interview, na zijn veroordeling door het Hof van Justitie van Suriname voor de decembermoorden over had, eigenlijk al naar verwees: contact met het hoogste niveau van de leiding van het land. Santokhi en Bouterse hadden contact voor en zelfs tijdens zijn vlucht voor de autoriteiten. Er is aan Bouterse op voorhand kennis verstrekt, over hoe en wanneer arrestatiepogingen en invallen plaats zouden hebben en hij had tijdens zijn zogenaamde voortvluchtigheid, een enorme bewegingsvrijheid. Abrahams geef openlijk aan, dat één van de minstens drie persoonlijke ontmoetingen tussen hemzelf en Bouterse tijdens zijn voortvluchtigheid, zelfs in Paramaribo plaats had. Over het contact met toenmalig president Santokhi, zegt Abrahams: “Ik heb hem gesproken, ja, en niet ik alleen hoor, er zijn heel wat mensen die hem gesproken hebben, men zegt het ook en de meeste mensen weten het: zelfs Santokhi heeft hem gesproken.”
Abrahams blijft volhouden, dat de autoriteiten niet in staat zouden zijn geweest, Bouterse te arresteren en noemt zelfs namen van voormalige militaire toppers, met wie hij contact zou hebben gehad, over “andere maatregelen”, die Bouterse uiteindelijk zouden hebben ontmoedigd. Voor de huidige president en voorzitter van de NDP, van wie hij op kosten van de belastingbetaler, adviseur is, heeft Abrahams geen goed woord over. Hij meent dat de andere veroordeelden voor de decembermoorden, allang op vrije voet zouden moeten zijn gesteld en dat de verkiezingswinst een middel was, voor het uiteindelijk doel, om de vrijheid van de daders van de moorden, te garanderen. Hij gaat zo ver te stellen, dat de partij die toezegging, ook aan de “kameraden” gedaan zou hebben en dat er sprake is van het niet nakomen van afspraken daarover. Hoewel hij laat doorschemeren, een sleutelrol te hebben vervuld in het overbrengen van het stoffelijke overschot en als een van de eersten en weinigen op de hoogte te zijn geweest van het overlijden van Bouterse, treedt hij daarover niet in detail in het gesprek, en zegt dat ook niet te zullen doen in de toekomst. Abrahams schaterlacht gaandeweg bij de gedachte aan juridische consequenties voor zijn woorden. Ondertussen wordt de partijtopper, die allesbehalve vlijend is over zijn eigen partijleider en de eerste burger van het land, als staatsadviseur, die naar eigen zeggen, de president nauwelijks persoonlijk te hebben gesproken, voorzien van tal van privileges en een riant loon, op kosten van de belastingbetaler, die hem nooit een verkozen functie, waardig heeft bevonden.
