De recente schoonmaakwerkzaamheden in de omgeving van Flamingopark, hebben bij bewoners gemengde gevoelens achtergelaten. Hoewel men opgelucht is dat de buurt eindelijk wordt aangepakt, klinkt er stevige kritiek op de wijze waarop dit is gebeurd, en de risico’s die volgens hen, over het hoofd zijn gezien.

Volgens omwonenden werd hun straat als een van de laatste aangepakt. Daarbij zijn niet alleen goten en bermen opgeschoond, maar is ook bestaande beplanting zonder waarschuwing verwijderd. Een bewoner geeft aan, dat een zorgvuldig geplante koningspalm langs de goot is verdwenen, evenals een papajaboom die in bloei stond. “Juist die begroeiing hielp om de goot enigszins vrij te houden. Er is geen enkele bekendmaking geweest, niet eens een brief”, klinkt het.

De frustratie wordt vergroot, doordat in aangrenzende straten, zoals in de Uranusstraat, eveneens beplanting is verwijderd, die bedoeld was om overwoekering en verstopping tegen te gaan. Bewoners stellen dat met betere communicatie en afstemming, schade voorkomen had kunnen worden. “Buren hadden hun bomen misschien kunnen beschermen, als ze vooraf waren geïnformeerd”, aldus een buurtbewoner.

Tegelijkertijd wijzen bewoners op wat zij zien als een gebrek aan prioritering. Aan de Pater Weidmannstraat, staat volgens hen al geruime tijd een grote boom, die zichtbaar in slechte staat verkeert. De boom zou een direct gevaar vormen voor voorbijgangers, waaronder schoolgaande kinderen. “Die boom kan elk moment omvallen, maar daar is niets aan gedaan”, aldus gebelgde bewoners.

Opmerkelijk is dat de goot in dezelfde straat recent nog is opgehaald, terwijl aan de boom niets gedaan werd. Daarnaast klagen bewoners, dat opgehaald vuil nog steeds langs de goot ligt, wat volgens hen gezondheidsrisico’s met zich meebrengt, waaronder de verspreiding van ziekten zoals chikungunya.

De situatie verhoogt het gevoel dat maatregelen te laat of onvolledig worden genomen. Bewoners verwijzen naar het bekende gezegde: ‘Als het kalf verdronken is, dempt men de put.’ Volgens hen is er sprake van laksheid bij bekende risico’s, waarbij pas wordt ingegrepen, nadat problemen al zichtbaar of zelfs gevaarlijk zijn geworden.