De politiek is wakker aan het worden. De gevolgen van online gokken zijn voelbaar in de samenleving. Er is wetgeving gereed om beperkingen op te leggen. Er wordt zelfs gesproken over een verbod. Voor de grootste Surinaamse online aanbieder, is dit niet de aanpak. Suribet heeft via de directie in de media kritiek geuit en kortweg gevraagd om geduld, bredere inzichten en betrokkenheid van de sector. Het bedrijf geeft aan, actief met de overheid te hebben meegedacht over de overlast in wijken en dit succesvol te hebben teruggedrongen, nadat de kleine gokkantoortjes in opspraak raakten enkele jaren geleden. Het bedrijf verwijst naar internationale voorbeelden, waar regulering juist tot inkomsten geleid heeft voor de Staat. Een argument dat voor prostitutie en voor softdrugs ook vaak gebruikt wordt en dat niet geheel onjuist is. Immers worden tabak en alcohol, ondanks verslavende eigenschappen, behoorlijk van accijnzen voorzien en strijkt de overheid een gezonde opbrengst op aan het vertier dat het publiek eraan lijkt te willen beleven.
Online gokken komt echter met risico’s die fysieke casino’s en gokkantoortjes, niet meebrengen. Online gokken kent geen sluitingstijden. De verificatie van de leeftijd en de herkomst van middelen, is veel moeilijker vast te stellen. Isolatie en stille verslaving, worden nauwelijks opgemerkt. Een bewaker, een croupier en een serveerster merken extreem gedrag op in een fysieke gokgelegenheid. Vandalisme in reactie op verlies, leidt tot uitzetting. Iemand die geweld tegen huisgenoten, een partner of kinderen gebruikt, in reactie op gok verliezen, gokschulden en gokverslaving, kan lang onopgemerkt te keer gaan.
Sommige casino’s hebben een pinautomaat in de lobby staan. Maar een pinautomaat heeft een pinlimiet. Het online goktegoed is veel makkelijker toegankelijk, met bijna het heel liquide vermogen, dat een verslaafde heeft.
Het verkrijgen van curatele voor een gokverslaafde is een complex juridisch proces van maanden. De bewijsstukken om aan te tonen dat een volwassen persoon die niet bereid is zich medisch te laten onderzoeken qua competentie door specialisten, is torenhoog en voor familieleden die aan de bedelstaf belanden, vrijwel onhaalbaar. Daarnaast voorziet niemand in de veiligheid van degenen die de interventie plegen en daarna met de verslaafde naar huis moeten om verder samen te leven, terwijl het verzoek behandeld wordt.
Aan de zorgzijde, kunnen de medische instellingen nauwelijks de alcoholverslaafden en harddrugs verslaafden aan, bovenop het moeten delen van middelen, met iedere andere vorm van geestelijke stoornissen. Verslavingen worden nog altijd meer gezien als een gedrag defect of een morele tekortkoming en verslaafden meer als dader dan als patiënt. Niemand pakt de rekening op of stelt de middelen ter beschikking voor bewustwording, adequate diagnose, behandeling en rehabilitatie.
Waar de sector gelijk in heeft, is dat regels niet zo zwart wit hoeven te zijn als een verbod of een free for all. Er zijn verschillende sectoren, waar quota en maxima regulering bepalen, zoals visvergunningen in het kader van milieu en de biomassa, hout-kapvergunningen in het kader van bosbeheer en carbon credits in het kader van de luchtkwaliteit.
