Keerpunt heeft de hand weten te leggen op een brief van de EBS, waarin wordt aangekondigd, dat de stroom in het luxe woonhuis van de voormalige minister van Financiën, Gillmore Hoefdraad, op Clevia, binnenkort zal worden afgesloten. Voor wie het nog niet doorheeft: dit is geen op zichzelf staand incident. Het is misbruik van publieke middelen en een symptomatische uiting van straffeloosheid bij topfunctionarissen.

Hoefdraad, ooit belast met de financiën van het land, staat symbool voor hoe sommige politici en staatsfunctionarissen hun positie hebben benut voor persoonlijk gewin. Zijn villa op Clevia is meer dan een woning: er is een zwembad, jacuzzi, gastenverblijf, buitenkeuken en een volledig ingerichte fitnessruimte.  Volgens berichten werd deze luxueuze woning gekocht voor 600.000 US-dollar via de SPSB, terwijl de inrichting werd gefinancierd uit het huisvestingsfonds van de Centrale Bank van Suriname, een fonds dat bedoeld is voor noodzakelijke staatsuitgaven en niet voor privécomfort op topniveau. De juridische context versterkt dit beeld. Op 17 oktober 2025 oordeelde het Hof van Justitie dat Hoefdraad niet-ontvankelijk was in het hoger beroep dat hij instelde tegen de staat. Eerder, in 2021, werden voertuigen van Hoefdraad al in beslag genomen, en de staat had naderhand de luxe woning eveneens verbeurd verklaard. Het Openbaar Ministerie kreeg toen de opdracht een strafrechtelijk financieel onderzoek uit te voeren naar al zijn wederrechtelijk verkregen vermogen, zowel nationaal als internationaal. Dit onderstreept opnieuw het principe dat niemand boven de wet staat. De excessen van Hoefdraad beperkten zich niet tot de aanschaf van de woning. De lening van 600.000 US-dollar via de SPSB werd verstrekt zonder enige dekking of verantwoording en werd afgeboekt ten laste van de eigen middelen van de bank, alsof er niets aan de hand was.  Dit illustreert een constructie van wanbeheer en politieke bescherming die jarenlang werd gefaciliteerd.  Het is een ‘enorme boevenstreek’, zoals Keerpunt eerder constateerde, waarbij het misbruik van publieke middelen, systematisch werd getolereerd.

Het afsluiten van de stroom maakt deze verborgen excessen concreet en tastbaar. Het is een illustratie voor het publiek van hoe verwerpelijk sommige praktijken waren.

Het probleem beperkt zich niet tot één man; het gaat om een systeem waarin privileges en luxe boven verantwoordelijkheid en transparantie werden gesteld. Suriname kan geen leiders blijven tolereren die hun positie misbruiken, terwijl de samenleving betaalt voor hun comfort.