De NDP is nauwelijks klaar met jammeren op commentaar over het commissiebeleid van Simons, dat verdacht veel lijkt op dat van Santokhi, of de volgende commissie wordt alweer geactiveerd: de werkgroep ‘Van armoede naar welzijn door productieve arbeid’. En als u niets zegt over wat men op welke manier van plan is welk doel te bereiken, dan bent u daar niet alleen in.

Net zoals de Quick Scan Teams die in een anonimiteit en met een gezichtloosheid waar het Korps Politie Suriname en het Openbaar Ministerie alleen maar van kunnen dromen, aan koppensnellerij doen, is ook de commissie cultuur, verder aan het anonimiseren.

De voorzitter wordt bekendgemaakt, zonder een diepgaande (of zelfs oppervlakkige) rechtvaardiging van, waarom dit nou degene zou zijn die duurzaam aan armoede een eind maakt. Is de goede heer afgestudeerd op dit onderwerp? Heeft hij eerst een wijk, stad of district uit het slop gehaald? Misschien zelf een respectabel fortuin vergaard voorafgaand aan de politiek? Maar verder moet de samenleving het doen met de mededeling van ‘vertegenwoordigers’ van een lijstje aan ministeries. Uit de plaatjes aan zijwaarts gekeerde gezichten, die vol bewondering de president aankijken, halen we al niet veel meer. Maar het is propaganda van de Noord-Koreaanse en Venezolaanse variant. Één leider die hard voor u werkt en anderen hard voor u laat werken, Al hoeft u niet precies te weten wie dat zijn, wat zij precies voor u doen en hoe zij dat doen.

Wij ‘kern-missers’ zoals de NDP ons medium vindt, hebben natuurlijk de roze (of is het paarse) bril die ons Toegeworpen is opgezet en bij de redactie besloten om een ieder een kans te geven. Weeg het op de weegschaal die de NDP hiervoor ontworpen heeft. De werkgroepen onder president Simons hebben aantoonbare deskundigheid, zijn doelgericht en er is een resultaatverplichting.”

Wat een verademing. Gaat iemand hier de deskundigheid aantonen aan de samenleving? Niet allemaal tegelijk alstublieft. Is de resultaatverplichting het duurzaam door productieve arbeid verhelpen van armoede? Want dan zijn we nog wel even bezig.
“Elke werkgroep krijgt een afgebakende opdracht, een realistisch tijdsbestek en een eisenpakket voor oplevering.”
Wij zijn daar heel erg benieuwd naar. Maar die informatie kregen we niet in ons pers-pakketje van de voorlichtingsdienst. Misschien dat de afdeling ‘belerend terechtwijzen’, voor 1987 ook wel bekend als de afdeling ‘censuur’ hun aandacht minder moet richten op de vrije pers en wat meer op de collega’s van voorlichting die de Commissie Carousel moeten gaan verkopen aan een samenleving die hetzelfde kunstje al vijf jaar lang onder Santokhi heeft leren herkennen.