Het is altijd een genoegen wanneer politici in de pen klimmen. Het is nog meer een teken van groei en evolutie, vanuit een partij die voortspruit uit ‘revolutie’, wanneer het niveau van beschaving bereikt is dat een digitaal documentje, via de digitale weg, de inbox bereikt, voor een verkenning van ideeën. Zeker bij een medium dat door de voorgangers van het NDP-gedachtegoed getrakteerd is op kogels, handgranaten en brandstichting. Dagblad de West mist volgens de NDP, intelligentsia, namelijk al ruim een mensenleven ‘De Kern’, zoals de kop van het ingezonden contracommentaar van de NDP als geheel luidt.

Verre zij het van Keerpunt en de redactie om zich te bejammeren over een praktijk waar men zelf redactioneel aan deelneemt: het vormen van een ondeelbare redactionele eenheid, zonder het prijsgeven van individuele pennen of ganzenveer die zich aan politieke beschouwing of satire waagt. Consistentie in gedrag, vereist discipline in de spiegel. Dat wil niet zeggen dat wij niet nieuwsgierig mogen zijn. Wie een commentaar als ‘NDP’ ondertekent, waar meestal toch wél een mediacommissie, hoofdbestuur, jongeren de verantwoordelijkheid opeist, verbergt zich in de grote en van onderlinge afgunst gevulde tent. Maar saluut aan u, die met de emotie, repressie en het venijn van een mens van vlees en bloed regels neerpent, in tijden van chatbots en A.I.

Zullen wij dan over gaan naar de orde van de dag, het onderwerp van de commissiecultuur?

Aan weerszijden van de scheidslijn hebben wij na tachtig jaar, na algemeen kiesrecht, nog steeds niet geleerd, dat het benoemen van gelijkenissen tussen twee partijen of het blootleggen van hetzelfde gedrag in de coalitie rol dat men verketterd heeft in de oppositie rol, de criticus niet in enig kamp duwt. Wij zouden minder interesse kunnen hebben in de VHP verdedigen of het VHP-beleid uitleggen, dan dat wij dat voor de NDP willen doen. De VHP heeft met 17 zetels en haar eigen mediacommissie, hoofdbestuur, jongeren meer dan genoeg eigen leden om uit te leggen, waarom Santokhi de commissie als zijn lievelingsspeeltje, uit de kast trok.

De NDP vraagt of wij de verschillen zoeken en benoemen of doet daar een eigen poging toe. En daar zijn wij niet te ellendig voor.

Wij verschillen klaarblijkelijk met deze regering over peuterschoolbegrippen zoals veel of weinig, groter of kleiner dan. Wij vinden zes roofovervallen in de maand november veel. De statistici van de regering vinden dat weinig. Wij vinden twee nieuwe commissies in één maand veel. De NDP vindt dat weinig.

Vervolgens legt de NDP een valse norm neer voor – volgens hen – goede journalistiek. Vergeet niet dat we het hebben over een partij die een persoonscultus in stand houdt rondom een veroordeelde moordenaar met meerdere journalisten onder diens slachtoffers. Die valse norm bestaat uit het bewijzen van de grondslag en werkwijze van de nieuwe commissies. En dat is nou net waar de NDP de boot, de steiger en de haven mist: hadden de commissies openbaarheid van bestuur en transparantie in acht genomen, dan hadden zij niet alleen het samenstellingsdocument van de nieuwe commissies openbaar gemaakt, maar ook die van de onkruidtuin van commissies uit de periode Santokhi.

De bewering dat onafhankelijke deskundigen de Simons-commissies vullen, is ook heel eenvoudig bewijsbaar, door de zijde met het bewijs, op wie tevens de plicht tot openbaarheid van bestuur rust: informeer het volk of er wel of geen NDP-, ABOP-, NPS-, BEP-, PL- en A20-leden zitting nemen in de commissies in kwestie. Een fluitje van een cent. Hoewel wij het donkergrijs vermoeden hebben dat ‘onafhankelijk’ voor een partij als de NDP niet de taalkundige betekenis heeft die algemeen voor iedereen anders geldt.

En hoewel de NDP zich bij deze melding op onze stoep, de handgranaten en vuurwapens thuis gelaten heeft, is één ding onveranderd sinds de tijd dat de ‘revolutionairen’ censors op onze redactie wilden plaatsen: de media moeten voor hen een doorgeefluik zijn van informatie en zelfcensuur, zou ons moeten beperken tot bewijs en feiten wegen, iets wat zij noemen ‘de journalistieke standaard die het publiek verdient’. Commentaar, kritiek en satire, als prikkel voor het vrij denken, zijn in de NDP optiek dus niet wat het publiek verdient.

Die erkende onderdelen van een vrije pers, ziet de NDP liever gaan dan komen. Niet geheel zoals zij dat liever zien met een onafhankelijke rechterlijke macht of ieder ander instituut dat je niet met populisme kunt bestormen of overnemen.

De kern van de NDP is militarisme en volgzaamheid. De kern van de NDP is lopen in de pas van haar versie van Suriname, hoewel zij die nooit geformuleerd heeft. De kern van de NDP is boutisme wanneer het haar uitkomt, omarmen en wanneer het onhandig is, verloochenen. Corruptie vóór 1980 is voor haar acceptabel om de ‘oude politiek’ verrot te schelden, maar 8 december 1982 en 29 november 1986 herdenken, is achterom kijken. Dagblad De West mist inderdaad die kern. De West zijn kern is met de feiten en omstandigheden, de Surinaamse burger van een opvatting voorzien. De West zijn kern is een lening, een lening noemen. De West zijn kern is orwelliaanse varkens die niet van orwelliaanse boeren te onderscheiden zijn, op een Animal Farm metafoor trakteren. Als dat de kern missen is, dan hopen wij van harte nog minstens honderdzestien jaar, de kern te blijven missen.