Jogi is nog lang niet klaar met de regering-Santokhi en zijn stortvloed aan kritiek. Volgens hem was corruptie iets van die regering en niet van zijn partij alleen. Daarbovenop waren er personen binnen de regering en de partij die corrupt waren, maar volgens zijn lezing, is de VHP zelf niet corrupt.

Jogi legt de vinger op de zere plek door erop te wijzen dat de ABOP en de PL ministeries bestuurden, waar ook het nodige verkeerd is gegaan, vooral nu de ABOP-partijleden die het bont hebben gemaakt, nog steeds op de loonlijst van de overheid staan en de PL-minister in kwestie, gewoon weer minister geworden is in het kabinet Simons.

De vraag is natuurlijk of een grootgrondbezitter als Jogi, voor wie patronage, nepotisme en zelfverrijking echt geen scheldwoorden zijn, de juiste boodschapper is.

Niet heel de VHP is corrupt of de VHP is niet helemaal corrupt, lijkt de boodschap te zijn. Tegelijkertijd reserveert Jogi zoals altijd, de grootste kritiek voor het ministerie (en de oud-minister) van LVV.

De droombaan waarvoor Santokhi hem ooit, vanuit de G4, als monster van Frankenstein, alsnog oversloeg. Niet zonder reden: van de funeste en door de rechter aan flarden geschoten onderhandse miljoenengunning, tot aan de verdwenen boten en de honderden miljoenen aan schade bij de Melkcentrale, hebben het jaar 2025 tot het jaar van LVV-onthullingen gemaakt. Maar ook hier gebiedt een eerlijke beschouwing ons de vraag te stellen: hoe de ravage eruit zou hebben gezien na vijf jaar Jogi als minister te hebben gehad.

Na eerst in de nationale media wekenlang dolksteken aan Santokhi toe te hebben gebracht, is Jogi nu in gesprek met diasporamedia in Nederland, op een moment dat de regeringsleider en het staatshoofd op het punt staan naar Suriname af te reizen.

Het plaatst het vergrootglas op een partij waarvan de lijken in rap tempo uit de kast rollen. De vraag wordt dan: wanneer is er zoveel corruptie dat een partij als geheel verantwoordelijk wordt gehouden voor de corruptie van haar leden en leiders?

Het antwoord daarop ligt besloten in Jogi’s eigen adagium van ‘bestuur wat niet slecht is’. Nu de misstanden van VHP’ers bij de VHP bekend zijn, kijkt men inwaarts? Onderzoekt men, disciplineert men, schorst men en royeert men? Of verschuift men de aandacht naar de fouten van anderen?