Suriname fungeert volgens directeur Amichand Jhauw van vliegmaatschappij Fly Allways en Blue Wings, vooral als tijdelijke tussenstop. “Terwijl het aantal Cubaanse migranten dat Suriname aandoet, de afgelopen jaren is afgenomen, blijkt Brazilië voor velen uit die gemeenschap juist een steeds aantrekkelijkere bestemming te zijn”, zegt Jhauw. Volgens hem verleent de Braziliaanse overheid op grote schaal toelating en verblijf aan Cubanen, waarmee zij legaal in het land voor langere tijd mogen wonen en werken.

“Brazilië verwelkomt Cubanen al geruime tijd in bepaalde gevallen op basis van speciale visa”, aldus Jhauw. “Er zijn intussen tienduizenden Cubanen in Brazilië, niet van gisteren, maar al jaren.” Hij wijst erop, dat er ook in andere Zuid-Amerikaanse landen, zoals Peru, Chili, Uruquay en Argentinië, grote Cubaanse gemeenschappen bestaan, terwijl in de Amerikaanse staat Kansas, inmiddels een bloeiende gemeenschap van enkele honderdduizenden Cubanen is ontstaan.

Volgens Jhauw verstrekt Brazilië daarnaast momenteel inreisvisa aan duizenden Haïtianen, waarmee zij eveneens de mogelijkheid krijgen in Brazilië te wonen en werken. “Voor wie zo’n inreismogelijkheid krijgt, is alles goed geregeld: werken, wonen, alles”, aldus Jhauw.

Suriname zegt hij, is daarentegen zelden een eindbestemming voor Cubaanse migranten. Dat komt volgens hem door een combinatie van factoren: de taalbarrière, het ontbreken van goede sociale voorzieningen en de langdurige en vaak moeizame procedures rond verblijfsvergunningen. “In Suriname duurt het verkrijgen van een verblijfsvergunning heel lang en er zijn aanwijzingen, dat mensen zelfs moeten betalen om hun aanvraag te bespoedigen”, merkte hij op.

Jhauw benadrukt dat Suriname in vergelij-king met grote landen als Brazilië, Uruguay, Argentinië en Chili, nauwelijks veerkracht heeft om migranten op te vangen. “Wij leven in een klein dorp, terwijl die landen tientallen miljoenen inwoners hebben en sterkere sociale systemen. In Brazilië krijgen migranten een speciale status en voelen ze zich beschermt. Dat gevoel bestaat in Suriname nog nauwelijks of helemaal niet.”

Volgens Jhauw is dit de oorzaak waarom Cubanen Suriname vooral als tijdelijke tussenstop gebruiken op weg naar andere landen. “Het land waar ze het minst blijven is Suriname. Ze blijven niet hangen, ze trekken verder.’’