Er is lang en hard gestreden tegen ondoordacht populisme. Veel offers zijn gebracht en veel helpende handen zijn uitgestoken, om de onstuitbare populariteit van een ex-dictator, te brengen naar een punt waarop democraten de kans kregen om de keuze te maken voor goed bestuur. Misschien minder kleurrijk, misschien minder muzikaal, misschien minder flamboyant, maar een oud-minister uit het kabinet Venetiaan, een levenslange wetshandhaver en ervaren bestuurder. Een politicus die binnenkwam met een heldere belofte: ‘Wo Set Eng’, wij gaan het regelen.

Een belofte die met de brede zijde van de mond werd uitgesproken, terwijl men wist voor wat voor uitdagingen Suriname stond: de macro-economische cijfers waren bekend, de staatsschuld was openbaar, de default status bij kredietratingbureaus, alom kenbaar. Zelfs de machteloosheid om ambtenaren loon uit te betalen, was vanaf dag één bekend. Het was immers de reden, dat er niet op dag één begonnen werd, maar anderhalve maand eerder.

Een groene stem, een gele stem, een rode stem of een blauwe stem, worden allemaal in Paars ondergedompeld. De NPS behoort haar kiezers goed genoeg te kennen, om te weten, dat de groei in zetels te danken is aan een protest tegen het boutisme en een afwijzing van het beleid van Santokhi. De A20-combinatie heeft al eerder ervaren, wat een samenwerking met de NDP voor gevolgen gehad heeft voor DOE. De samenwerking met de partij van Bouterse, heeft een behoorlijke deuk geslagen in het vertrouwen van een aanzienlijk deel van het volk, dat het laatste sprankje hoop gevestigd had op dit soort partijen.

Als vervolgens een zogenaamd ‘Quick Scan Team’, als een stier in een porseleinwinkel tekeer gaat, waarbij er ernstige aanwijzingen zijn, dat een prominent figuur dat zelf een strafblad heeft, aan de touwtjes trekt, dan daalt het vertrouwen nog verder.

Dit verlies van vertrouwen vertaalt zich in een ongekend lage opkomst bij verkiezingen. Een groot deel aan hardwerkende, eerlijke Surinamers is het vertrouwen kwijt in meer dan één politieke partij. Het volk verliest vertrouwen in de partijpolitiek als geheel, in politici over de gehele linie, in de idee dat inspraak via de stembus mogelijk is of zin heeft.