‘Zaken mogen ons niet door de keel worden gedrukt’

De leden van de Centrale Bank Werknemersorganisatie (CBWO), hebben vanochtend door middel van een korte prikactie, hun ongenoegen geuit over het stagnerende cao-overleg, het gebrek aan communicatie vanwege de directie en de invoering van een nieuw functiehuis, zonder voldoende inspraak. De actie werd georganiseerd door de personeelsbond van de Centrale Bank Suriname (CBvS, de Bank), die valt onder vakcentrale C-47 en geleid wordt door Robby Berenstein.

Hoewel de Bank gewoon geopend bleef en de actie beperkt was tot enkele uren, had het protest veel impact. Medewerkers verlieten collectief hun werkplek en verzamelden zich in de Mr. Dr. J.C. de Mirandastraat, naast de moederbank. Met de actie wilde het personeel een krachtig signaal afgeven aan zowel de bankleiding als de samenleving. “Wat men ziet en hoort, hoe gescheiden ‘koek en ei’ ook zijn, zo zit het niet in elkaar. We zijn dit proces niet ondoordacht ingegaan”, verklaarde Berenstein tegenover de pers. “We geven hiermee een duidelijk signaal af: genoeg is genoeg.”

De cao-onderhandelingen tussen de personeelsbond en de bankleiding, zijn sinds maart 2025 aan de gang, maar verlopen volgens de bond, bijzonder moeizaam. Belangrijke voorstellen van de bond met betrekking tot loonaanpassing en secundaire arbeidsvoorwaarden, zouden door de directie niet of nauwelijks beantwoord worden. De frustratie bereikte een hoogtepunt op 4 juli, toen de bond een formeel ultimatum stuurde, dat door de directie werd ontvangen, maar onbeantwoord bleef.

“Dat ultimatum was al eerder gesteld. We hebben het opgestuurd en ook telefonisch aangekondigd. Maar er komt geen enkele respons”, aldus Berenstein.

“Dan is het duidelijk, hoe de leiding ons ziet. In Suriname zeggen we: ‘dorai’. Dat is ronduit respectloos.”

De bond zegt dat het personeel van de Centrale Bank, zich niet alleen genegeerd, maar ook ondergewaardeerd voelt. Veel medewerkers van de CBvS zetten volgens de bond, al jaren achtereen hun schouders onder het werk, ook in perioden waarin het vertrouwen in de bank vanuit de samenleving, op een dieptepunt was beland.

“We hebben de leiding altijd gesteund, zelfs in moeilijke tijden”, benadrukt Berenstein.

“We waren loyaal en constructief, maar dit mag niet de manier zijn waarop we bedankt worden door de bank. We verwachten op zijn minst respect en een open dialoog.”

Invoering functiehuis

Een ander belangrijk obstakel in de arbeidsverhouding is de invoering van een nieuw functiehuis, dit is een systeem waarin functies binnen de bank worden geherstructureerd en gekoppeld aan aangepaste loonschalen. De bond erkent dat dit een complex traject is dat zorgvuldigheid vereist. Betrokkenheid van het personeel is hierbij nodig, maar volgens Berenstein, is daar juist geen sprake van. “Zaken mogen ons niet door de keel worden gedrukt”, zegt Berenstein. “Medewerkers en vakbond moeten volwaardig kunnen participeren in dit proces. Dat is ook vastgelegd in onze cao. Participatie is geen gunst, het is een recht.”

Wettelijke plicht tot overleg

De bond wijst erop dat de cao-onderhandelingen een wettelijke basis hebben en niet eenzijdig mogen worden opgeschort of vertraagd. “Je kunt geen cao hebben als je het overleg daarover blokkeert. Zo werkt het niet”, stelt Berenstein. “Er moet structureel, serieus en respectvol worden onderhandeld. Anders kun je geen stabiele arbeidsverhoudingen in stand houden.”

Het actieplan van de bond is inmiddels gedeeld met de voorzitter van het onderhandelingsteam, de heer Nijman. Volgens Berenstein is er zowel per mail als telefonisch contact gezocht, maar tot dinsdagochtend bleef een reactie uit. “Als we vandaag geen antwoord krijgen, staan we hier morgen weer in de Mirandastraat. En zo nodig overmorgen ook.”

Vandaag ging het om een prikactie van enkele uren, doch de bond sluit een aanscherping van de actie niet uit. “Nu is het twee uurtjes, maar want fa den dey a heer bangi ow tapu”, waarschuwt Berenstein.

De actie was volgens de bond slechts een eerste stap in een reeks van mogelijke vakbondsacties, zolang de directie blijft zwijgen. “We hebben keer op keer brieven gestuurd, vragen gesteld, voorstellen gedaan. Maar er komt geen antwoord”, aldus Berenstein. “Wat wij vragen is simpel: serieuze communicatie en respect voor het onderhandelingstraject.”

De komende dagen zal volgens Berenstein, moeten blijken of de leiding van de CBvS bereid is in te gaan op het signaal van het personeel. De bond houdt intussen de druk op de ketel.